Triada nuklearna Rosji. Najlepiej dofinansowany rodzaj sił zbrojnych

Mobilna wyrzutnia wraz z załadowanym pociskiem RS-24 Jars.
Mobilna wyrzutnia wraz z załadowanym pociskiem RS-24 Jars.
Źródło zdjęć: © Wikimedia Commons | Vitaly V. Kuzmin
Przemysław Juraszek

24.03.2022 18:15, aktual.: 21.05.2022 16:04

Zalogowani mogą więcej

Możesz zapisać ten artykuł na później. Znajdziesz go potem na swoim koncie użytkownika

Siły nuklearne stanowią bardzo ważny aspekt polityki zagranicznej Rosji oraz ta zastrzega możliwość ich użycia w przypadku ataku przy zastosowaniu broni konwencjonalnej.

Rosyjskie siły strategiczne były w ostatnich latach najbardziej modernizowanym rodzajem sił zbrojnych Rosji kosztem np. wojsk lądowych. Komponent odstraszania nuklearnego składa się z trzech elementów: strategicznych wojsk rakietowych, strategicznego lotnictwa bombowego oraz strategicznych okrętów podwodnych o napędzie jądrowym.

Ponadto Rosja dysponuje też arsenałem taktycznej broni nuklearnej dostępnej dla konkretnych jednostek lotnictwa wojskowego, wojsk lądowych oraz marynarki wojennej. Z tego co wiadomo, jest on znacznie większy (dane z The Military Balance 2016 wspomniały o około 2 tys. głowic) niż rozlokowane w Europie w ramach programu NATO Nuclear Sharing kilkadziesiąt bomb jądrowych B61/B61-12 oraz blisko setka francuskich pocisków manewrujących ASMP (Air-Sol Moyenne Portée).

Strategiczne Wojska Rakietowe

Dane z The Military Balance 2021 wskazywały, że w połowie 2020 roku aż 76 proc. wyposażenia było nowe lub zmodernizowane. Strategiczne wojska rakietowe składają się z trzech armii podzielonych na 12 dywizji sprawujących pieczę nad silosami rakietowymi, bądź wyrzutniami mobilnymi. Wedle szacunków badaczy z International Institute for Strategic Studies, Strategiczne Wojska Rakietowe w 2020 roku miały do dyspozycji 336 międzykontynentalnych pocisków balistycznych.

Wyposażenie pułków rakietowych obejmuje jednogłowicowe, międzykontynentalne pociski balistyczne RS-12M Topol o zasięgu 11 tys. km, RS-12M2 Topol-M (jednogłowicowa wersja wystrzeliwana z silosów) czy RS-18 o zasięgu ~10 tys. km (jest wystrzeliwany z silosów i przenosi sześć głowic MIRV bądź hipersoniczny pojazd szybujący Avangard).

  • Mobilna wyrzutnia pocisków Topol-M
  • Mobilna wyrzutnia pocisków Topol-M
  • Mobilna wyrzutnia pocisków Topol-M
  • Mobilna wyrzutnia wraz z załadowanym pociskiem RS-24 Jars.
  • Mobilna wyrzutnia wraz z załadowanym pociskiem RS-24 Jars.
  • Głowice MIRV wchodzące w atmosferę.
  • Międzykontynentalny pocisk balistyczny SS-18 Satan w muzeum.
[1/7] Mobilna wyrzutnia pocisków Topol-MŹródło zdjęć: © Wikimedia Commons | Vitaly V. Kuzmin

Na wyposażeniu są też ostatnie sztuki odpalanych z silosów SS-18 Satan o zasięgu do 16 tys. km mogące przenosić 10 głowic MIRV (miały zostać całkowicie wycofane w 2022 roku).

W rosyjskim arsenale stale zwiększa się też liczba międzykontynentalnych pocisków balistycznych RS-24 Jars, które mają docelowo zastąpić starsze systemy. Wprowadzone do służby RS-24 Jars mają zasięg wynoszący 11 tys. km i mogą przenosić dziesięć głowic MIRV i to one stanowią większość rosyjskiego potencjału. Występują one w wariancie odpalanych z silosów, wyrzutni mobilnej, a nawet pociągu Barguzin.

Strategiczne lotnictwo bombowe

Rosyjskie lotnictwo strategiczne opiera się na jednej eskadrze naddźwiękowych bombowców Tu-160 Blackjack oraz trzech wykorzystujących stare Tu-95MS Bear wielokrotnie przechwytywane przez patrole państw NATO. Przenoszą one pociski manewrujące Kh-55SM o zasięgu ~3000 km bądź Ch-102 o zasięgu 4500-5500 km z głowicą jądrową o mocy do około 250 kt. Te drugie charakteryzują się też wykorzystaniem technologi stealth.

  • Bombowiec Tu-95MS przechwycony przez kanadyjskiego Horneta.
  • Bombowce Tu-95MS podczas parady zwycięstwa w Moskwie w 2020 roku.
  • Bombowce Tu-160.
[1/3] Bombowiec Tu-95MS przechwycony przez kanadyjskiego Horneta.Źródło zdjęć: © Wikimedia Commons | Unknown

Nuklearna pięść marynarki wojennej

Potencjał stanowi 11 okrętów podwodnych plus jeden stary Akula trzymany w rezerwie. Jednostki w służbie to Kalmar z 16 pociskami R-29RKU-02 o zasięgu 9 tys. km, z czego każdy może przenosić trzy głowice MIRV, sześć okrętów typu Delfin, z czego każdy przenosi 16 pocisków R-29RMU2, sześć okrętów klasy Boriej mogących pomieścić 16 pocisków R-30 Buława mających zasięg 9000 km i mogących przenosić sześć głowic MIRV.

  • Okręt podwody klasy Boriej.
  • Okręt podwody klasy Akula
[1/2] Okręt podwody klasy Boriej.Źródło zdjęć: © Wikimedia Commons

Broń jądrowa na szczeblu taktycznym

Rosja ma też szereg uzbrojenia konwencjonalnego mogącego przenosić ładunki nuklearne. Najbardziej znanym jest system Iskander-M bądź K już niejednokrotnie wykorzystywany podczas wojny z Ukrainą (wyposażony jak dotąd w głowice konwencjonalne). W zależności od wersji jest mowa o zasięgu 500 lub 2500 km.

Innym lądowym systemem, gdzie możliwa jest instalacja głowicy jądrowej, są pamiętające czasy ZSRR zestawy Toczka-U o zasięgu 120 km. Z kolei lotnictwo może korzystać ze wspomnianych już pocisków manewrujących Ch-102, które można podwiesić pod uderzeniowe samolotu Su-34, a marynarka wojenna może uzbroić w głowice nuklearne m.in. pociski manewrujące Kalibr-NK o zasięgu 2500 km.

Oceń jakość naszego artykułuTwoja opinia pozwala nam tworzyć lepsze treści.
Wybrane dla Ciebie