Tajemnicze pociski na serbskich MiG-ach. Nie powinno ich tam być

Jak podaje portal Militarnyj, nagranie pochodzące z okolicy lotniska Batajnica znajdującego się niedaleko Belgradu przedstawia przelot serbskiego samolotu MiG-29 przenoszącego bardzo duży pocisk wyglądający na konstrukcję z rodziny Ch-31.

Warto zaznaczyć, że te pociski nie mogą pochodzić z czasów Jugosławii, ponieważ ta nie miała ich na stanie oraz była to bardzo nowoczesna konstrukcja, dopiero co wprowadzana do służby w rosyjskim lotnictwie na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Serbia musiała zdobyć te pociski w ostatnich latach najprawdopodobniej od Rosji najpewniej w charakterze zapłaty za coś.

Rodzina kierowanych pocisków rakietowych powietrze-ziemia Ch-31, rozwijana przez biuro projektowe Zwiezda w pobliżu Moskwy ma swoje korzenie w połowie lat 70. XX wieku. Projekt miał na celu stworzenie nowego pocisku przeciwradiolokacyjnego Ch-31P, który przewyższałby istniejące modele, a kilka lat później na jego bazie powstał przeciwokrętowy Ch-31A z aktywną głowicą radiolokacyjną.

Pierwsze testy lotnicze efektów prac rozpoczęły się w 1982 roku i trwały do końca lat 80. XX wieku, co zakończyło się ich wprowadzeniem do służby połączonym z rozpoczęciem produkcji. Z kolei w latach 90. XX wieku dokonano jeszcze ich modernizacji.

Pociski Ch-31P zostały zaprojektowane do przenoszenia przez samoloty Su-17M, Su-24 i MiG-27, a następnie zintegrowane z Su-30, Su-34 czy Su-35. Co prawda nie ma w tej grupie samolotów MiG-29, ale Serbowie mogli te pociski sami zintegrować, podobnie jak Ukraińcy zrobili to z amerykańskimi AGM-88 HARM.

Kluczową cechą tych pocisków jest zastosowanie silnika strumieniowego wykorzystywanego też np. w europejskim pocisku MBDA Meteor, który nie potrzebuje utleniacza w paliwie rakietowym, ponieważ pobiera tlen z atmosfery. Co prawda silnik strumieniowy wymaga rozpędzenia do pewnej prędkości, aby działać, ale dba o to rakietowy booster odpadający po kilku sekundach.

Następnie pocisk może się rozpędzić do prędkości nawet Mach 4 (około 1350 m/s) i dysponuje zasięgiem w pierwszej wersji do około 110 km, ale wydłużone o 60 cm warianty produkowane po 2012 roku mają wedle Rosjan mieć zasięg nawet dwukrotnie większy.

Z kolei za trafienie w radar systemu przeciwlotniczego ma odpowiadać głowica naprowadzająca się na emisje radiolokacyjne celu, podobnie jak ma to miejsce w AGM-88 HARM i najpewniej rosyjski pocisk też ma dodatkowy moduł nawigacji inercyjnej lub satelitarnej umożliwiający trafienie w dane miejsce nawet po tym, jak radar zostanie wyłączony. Z kolei około 90-kilogramowa głowica odłamkowa zapewnia duże pole rażenia.

Pociski tego typu nie miały podwójnej głowicy naprowadzającej umożliwiającej znalezienie celu po tym, jak ten wyłączył radar i się przemieścił. Była to kluczowa taktyka Ukraińców, która umożliwiała przetrwanie sporej części systemów przeciwlotniczych w pierwszych tygodniach walk. Mimo wszystko to skuteczny przykład pocisku, który może zaprojektować tylko parę państw na świecie.