Mija 45 lat. Największa katastrofa kolejowa w powojennej Polsce

Jak podaje remiza.pl, z uwagi na skalę tragedii i przewidywaną liczbę ofiar na miejsce zdarzenia wysłano jednostki straży pożarnej, karetki pogotowia z Torunia, Aleksandrowa Kujawskiego i Włocławka, a także oddziały Ludowego Wojska Polskiego oraz dwa pociągi ratunkowe.

O godzinie 4:18 z Torunia wyruszył opóźniony pociąg pospieszny do Łodzi Kaliskiej. Za lokomotywą SP45-160 znajdowało się pięć wagonów "ryflaków", wagon z miejscami do siedzenia oraz wagon z miejscami do leżenia.

Dwie minuty później z Otłoczyna do Wrocek ruszył pociąg towarowy z lokomotywą ST44-607, którego maszynista zignorował sygnał „stój!” i wjechał na niewłaściwy tor. O 4:35 doszło do czołowego zderzenia.

Siła uderzenia była ogromna. Wielu pasażerów zginęło na miejscu, a inni, uwięzieni w zgniecionych wagonach, umierali, czekając na pomoc. Relacje z miejsca tragedii były wstrząsające. Dziennikarz Zbigniew Juchniewicz opisywał dramatyczny widok ciał na dachach wagonów i stokach wąwozu. Lekarz Janusz Cettler wspominał, że mógł jedynie podawać zastrzyki cierpiącym.

- Najtragiczniejsze były przypadki zmiażdżenia zaklinowanej kończyny. Uratować nieszczęśników mogłaby jedynie natychmiastowa amputacja na miejscu wypadku, ale o tym nie było mowy - mówił w artykule w artykule "Katastrofa kolejowa w Brzozie pod Toruniem" profesor Waldemar Jędrzejczyk.

- Dziś, z perspektywy czasu, dochodzę do wniosku, że na miejscu można było zorganizować szpital polowy na bazie istniejącego szpitala wojskowego. Nikt jednak nie był na to organizacyjnie przygotowany, a wypadki potoczyły się bardzo szybko i trzeba było ratować życie tym, którzy mieli szansę przeżycia - dodał prof. Jędrzejczyk.