Tajemnicze mumie z Sahary. Ich DNA jest zagadką
Naukowcy odkryli, że mumie z Sahary nie dzielą DNA z współczesnymi ludźmi. Badania prowadzone przez zespół z Instytutu Maxa Plancka ujawniają nieznaną linię genetyczną z północnej Afryki.
Chociaż obecnie Sahara to synonim suszy i piasku, to kiedyś była miejscem tętniącym życiem. Jak podaje Popular Mechanics między 14 800 a 5500 lat temu, w okresie znanym jako Afrykański Okres Wilgotny, pustynia znana jako jedno z najsuchszych miejsc na Ziemi miała wystarczającą ilość wody, aby utrzymać pewien sposób życia.
W tamtych czasach Sahara była sawanną, na której osiedlali się pierwsi ludzie, aby wykorzystać sprzyjające warunki rolnicze. Wśród nich był tajemniczy lud, który zamieszkiwał tereny dzisiejszej południowo-zachodniej Libii i powinien być genetycznie subsaharyjski. Jednak, jak wykazały współczesne analizy, jego geny tego nie odzwierciedlały.
Odkrycie genetyczne
Zespół badaczy pod kierownictwem archeogenetyczki Nady Salem z Instytutu Antropologii Ewolucyjnej im. Maxa Plancka przeanalizował geny dwóch 7000-letnich, naturalnie zachowanych mumii neolitycznych pasterek ze schroniska skalnego Takarkori.
Dalsza część artykułu pod materiałem wideo
Przelot Black Hawków nad Warszawą
Materiał genetyczny, jak ocenia Popular Mechanics, nie zachowuje się dobrze w suchym klimacie. Sprawia to, że wiele informacji o starożytnych populacjach ludzkich na Saharze pozostaje tajemnicą. Mimo to odkryto wystarczająco dużo fragmentarycznego DNA, aby dać wgląd w ich przeszłość.
Badania wykazały, że większość przodków tych osób pochodziła z nieznanej wcześniej północnoafrykańskiej linii genetycznej. Ta linia oddzieliła się od sub-saharyjskich przodków w podobnym czasie, co współcześni ludzie poza Afryką i pozostała izolowana przez większość swojego istnienia.
Izolacja i wpływy zewnętrzne
Mumie z Takarkori były blisko spokrewnione z łowcami-zbieraczami z jaskini Taforalt w Maroku. Obie grupy miały podobny dystans genetyczny do sub-saharyjskich populacji, co sugeruje ograniczony przepływ genów między tymi regionami w tamtym czasie.
Co ciekawe, mimo mniejszego kontaktu z Neandertalczykami niż inne grupy, Takarkori mieli więcej ich DNA niż inne sub-saharyjskie populacje. Istnieją również ślady mieszania się z rolnikami z Lewantu, co wskazuje na wymianę kulturową, a nie migracje.
Kulturowa wymiana
Zespół Salem sugeruje, że rozwój rolnictwa w regionie był wynikiem wymiany praktyk kulturowych, a nie migracji. Przodkowie Takarkori, mimo że byli łowcami-zbieraczami, rozwijali techniki wytwarzania ceramiki i narzędzi, co świadczy o ich zaawansowaniu.
Jak ocenia Popular Mechanics, izolacja Takarkori mogła wynikać z różnorodności środowisk w Zielonej Saharze, które stanowiły naturalne bariery dla interakcji między populacjami. Wciąż istnieje wiele do odkrycia na temat życia w tej części świata przed jej wyschnięciem.
