Odkryto rytualny kompleks w Jordanii. Pokazuje historię epoki brązu
Archeolodzy opisali w Murayghat w Jordanii rozległy krajobraz rytualny z wczesnej epoki brązu. Badania wskazują na zbiorowe ceremonie i pochówki.
Stanowisko Murayghat
Zespół badawczy z Uniwersytetu Kopenhaskiego odkrył niezwykły krajobraz rytualny z wczesnej epoki brązu w Murayghat w Jordanii, dostarczając cennych informacji na temat tego, jak starożytne społeczności adaptowały się do zmian społecznych i środowiskowych.
Kiedy powstał Murayghat?
Murayghat rozwinął się po upadku kultury chalkolitycznej (ok. 4500–3500 p.n.e.). Jak wskazuje SciTechDaily, był to okres charakteryzujący się kwitnącymi społecznościami domowymi, rozbudowanymi tradycjami symbolicznymi, miedzianymi narzędziami i małymi kapliczkami religijnymi.
Według naukowców, zmiany klimatyczne i powszechna niestabilność społeczna prawdopodobnie przyczyniły się do upadku tej wcześniejszej kultury. W rezultacie społeczności wczesnej epoki brązu najwyraźniej zareagowały, rozwijając nowe sposoby wyrażania swoich przekonań poprzez rytuały i ceremonie.
Dolmeny, uczty i wspólnoty
– Zamiast dużych osad z mniejszymi kaplicami założonymi w okresie chalkolitu, nasze wykopaliska w Murayghat z wczesnej epoki brązu ukazują skupiska dolmenów (kamiennych grobowców), stojących kamieni i dużych budowli megalitycznych, które wskazują na rytualne zgromadzenia i zbiorowe pochówki, a nie na miejsca zamieszkania – mówi kierowniczka projektu i archeolożka Susanne Kerner z Uniwersytetu Kopenhaskiego.
Badacze doliczyli się łącznie 95 dolmenów. Dodatkowo w trakcie wykopalisk odkryto ceramikę wczesnej epoki brązu, duże misy wspólnotowe, żarna, narzędzia krzemienne, rogi zwierząt i nieliczne wyroby z miedzi. Zestaw zabytków wskazuje na aktywność rytualną i możliwe uczty.
Widoczność monumentów w krajobrazie sugeruje punkt spotkań różnych grup regionu. Markery w terenie mogły pomagać definiować tożsamość, granice i role społeczne w czasie bez silnej władzy centralnej.
Nowe spojrzenie na kryzys i odbudowę wspólnot
Centralny szczyt stanowiska zawiera kamienne ogrodzenia i rzeźbione elementy podłoża skalnego, które również sugerują funkcję ceremonialną. – Te widoczne znaczniki mogły pomóc w redefinicji tożsamości, terytorium i ról społecznych w czasach bez silnej władzy centralnej – zauważa Susanne Kerner.
– Wierzymy, że Murayghat daje nam fascynujące nowe spojrzenie na to, jak wczesne społeczeństwa radziły sobie z destabilizacją poprzez budowanie pomników, redefiniowanie ról społecznych i tworzenie nowych form wspólnoty – skomentowała archeolożka.
