Jak wygląda? Naukowcy sprawdzają co kryje wnętrze Księżyca
Naukowcy od lat zastanawiali się jak właściwie wygląda wnętrze naturalnego satelity Ziemi. Nowe badania wskazują, że rdzeń naszego naturalnego satelity jest ciałem stałym o gęstości zbliżonej do żelaza.
Jesień pod znakiem superpełni. Trzy niezwykłe noce z Księżycem w
Liczne debaty dotyczące budowy wnętrza Księżyca znalazły swój finał po publikacji wyników najnowszego badania kierowanego przez Arthura Briauda z Francuskiego Narodowego Centrum Badań Naukowych. Jak podaje portal Science Alert, naukowcy wykazali, że księżycowy rdzeń jest stałą kulą o gęstości porównywalnej z żelazem. Odkrycie pozwala lepiej zrozumieć przeszłość naturalnego satelity Ziemi oraz samego Układu Słonecznego.
Aby rozstrzygnąć tę kwestię, zespół przeanalizował dane z licznych misji kosmicznych i pomiarów laserowych prowadzonych w kierunku Księżyca. Analizowano nie tylko deformacje powierzchni na skutek grawitacji Ziemi, ale także niewielkie wahania odległości oraz gęstość Księżyca. Dzięki zastosowaniu zaawansowanych modeli porównujących różne konfiguracje jądra, naukowcy mogli dobrać tę, która najbardziej odpowiada obserwowanym danym.
Badacze odkryli, że w głębi Księżyca zachodzą procesy zanurzania się gęstszych materiałów do wnętrza i unoszenia lżejszych ku górze. Taka aktywność wewnętrzna tłumaczy występowanie określonych pierwiastków w obszarach wulkanicznych i potwierdza wcześniejsze przypuszczenia dotyczące historii satelity.
TechNielogicznie [#1] - Czy misja Ignis była stratą pieniędzy?
Modele wskazują na istnienie struktury podobnej jak w przypadku Ziemi — płynna zewnętrzna warstwa otacza stały rdzeń. Płynna część jądra Księżyca ma promień ok. 362 km, natomiast jego stały środek ok. 258 km, czyli prawie 15 proc. całego promienia globu. Zespół ustalił również, że gęstość stałego rdzenia to ok. 7 822 kg/m³, co bardzo przypomina wartości obserwowane w przypadku żelaza.
Co ciekawe, już w 2011 r. zespół naukowy NASA kierowany przez Renee Weber, wykorzystując dane sejsmologiczne z misji Apollo, uzyskał podobne wyniki, sugerując promień stałego jądra na poziomie ok. 240 km i gęstość ok. 8 000 kg/m³. Najnowsza analiza stanowi potwierdzenie wcześniejszych obserwacji i dodatkowo wzmacnia tezę o podobnej budowie jądra Księżyca i Ziemi.
Te odkrycia wyjaśniają również, dlaczego niegdyś Księżyc miał silne pole magnetyczne, które zaczęło gwałtownie słabnąć około 3,2 mld lat temu. Ruch i konwekcja w jądrze są bezpośrednio związane z obecnością pola magnetycznego, dlatego wiedza o budowie wnętrza pozwala lepiej zrozumieć zanik tego zjawiska na przestrzeni dziejów.
