Armia amerykańska chce śledzić obiekty z okolic Księżyca. Nowy program
Nikogo zapewne nie zdziwi fakt, że liczne kraje posiadają na orbicie okołoziemskiej instrumenty, które pozwalają im śledzić satelity i obiekty wynoszone na orbitę przez inne kraje. Coraz więcej krajów wysyła satelity i instrumenty poza orbitę okołoziemską. Takie obiekty także warto by było śledzić.
Misja lądownika Resilience na Księżycu zakończona niepowodzeniem
Amerykańska agencja DARPA ogłosiła właśnie nabór na projekty, które umożliwią jej stałe wykrywanie i śledzenie obiektów w przestrzeni cislunarnej. Przedstawiciele agencji wskazują, że w tym wypadku chodzi przede wszystkim o wzmocnienie systemów wczesnego ostrzegania dla wojska i agencji cywilnych.
Zadaniem nowego systemu miałoby być monitorowanie ruchu satelitów, sond, aparatów kosmicznych poruszających się w całej przestrzeni rozciągającej się od Ziemi aż poza orbitę Księżyca. Obecne systemy monitorują skutecznie ruch wszelkich sond kosmicznych do orbity geostacjonarnej znajdującej się 36 000 km od Ziemi. Problem jednak w tym, że nie są one w stanie śledzić obiektów znajdujących się w odległości 100, 200, czy 300 tys. km od Ziemi, choć tam dzieje się coraz więcej.
Celem nowego programu TBD2 (Track at Big Distances with Track-Before-Detect) jest opracowanie algorytmów, które z komercyjnymi sensorami optycznymi na pokładzie satelitów będą przetwarzać sygnały na pokładzie satelitów. System taki ma być w stanie śledzić bardzo słabe obiekty oddalone nawet o ok. 2 mln km.
Z dokumentacji wynika, że agencja szuka dwóch wariantów ładunków: jeden dla punktu libracyjnego Słońce–Ziemia L1, drugi do pracy poza orbitą geostacjonarną i w przestrzeni cislunarnej. Punkt libracyjny L1 znajdujący się ok. 1,5 mln km od Ziemi, zapewnia stabilne warunki do długotrwałych obserwacji przy niewielkim zużyciu paliwa.
Rozmieszczenie platform w punktach libracyjnych Ziemia–Księżyc lub dalej miałoby objąć tzw. korytarz Ziemia–Księżyc. DARPA zakłada wykrywanie i śledzenie obiektów o średnicy 10–20 cm w odległościach 200–400 tys. km. To zakres kluczowy dla ruchu między orbitami okołoziemskimi a sferą księżycową.
TBD2 nie jest jedyną inicjatywą wojskową w tym obszarze. Dowództwo Systemów Kosmicznych Sił Kosmicznych USA oraz Laboratorium Badawcze Sił Powietrznych (AFRL) testują napędy dla statków zdolnych do zapewnienia ciągłej świadomości sytuacyjnej w przestrzeni cislunarnej. Celem jest lepsze rozpoznawanie obiektów przemieszczających się między Ziemią a Księżycem.
Takie pomysły nie powinny nikogo dziwić. W dobie drugiego wyścigu księżycowego, w którym zarówno Stany Zjednoczone, jak i Chiny idą na razie łeb w łeb, każdy chce uważnie przyglądać się poczynaniom swojego rywala, aby wiedzieć, jak na nie reagować, aby choć trochę przechylić szalę na swoją korzyść.
