układ słoneczny

Kometa międzygwiezdna 3I/ATLAS, która przelatuje przez Układ Słoneczny, już za kilka dni będzie miała bliskie spotkanie z Jowiszem. Nie jest to tylko kurtuazyjna wizyta. Największa planeta Układu Słonecznego może bowiem wpłynąć na tor lotu komety.

Agencje kosmiczne przygotowują kosztowne misje kosmiczne, aby uzyskać choć kilka gramów materii z powierzchni planetoid. Czasami jednak tak cenny materiał sam do nas dociera. Doskonałym przykładem może być skała, która w 2021 r. spadła na podjazd jednego z domów.

Za orbitą ostatniej planety Układu Słonecznego znajduje się obszar pełen miejszych i większych obiektów lodowych. To Pas Kuipera, w którym znajdziemy chociażby Plutona. Naukowcy analizujący ten obszar zauważyli nietypowe zniekształcenie Pasa. Na co ono wskazuje?

Miłośnicy astronomii z Holandii odebrali sygnał od sondy Voyager 1. To wyjątkowe osiągnięcie zważając na to, że obiekt ten znajduje się ponad 25 mld kilometrów od Ziemi. To na tyle duża odległość, że mówimy tu o obiekcie znajdującym się poza Układem Słonecznym.

Najnowsze dane zebrane przez sondę Juno wskazują, że Jowisz jest mniejszy, niż dotychczas oceniano. Precyzyjne pomiary zmieniają wiedzę o największej planecie Układu Słonecznego.

Obserwatorium kosmiczne XRISM po raz pierwszy uchwyciło promieniowanie rentgenowskie komety pochodzące z międzygwiezdnej komety 3I/ATLAS. To pierwszy taki sygnał wykryty w obiekcie międzygwiezdnym. Ani 1/Oumuamua, ani 2I/Borisov takiego nie emitowały.

Zespół astronomów z Princeton przeanalizował parametry ponad 1600 obiektów Pasa Kuipera rozciągającego się daleko za orbitą Neptuna. Przekrojowa analiza wykazała, że 43 AU od Słońca znajduje się zaskakująca, bardzo stara i niezakłócona struktura, której nikt wcześniej nie zauważył.

Początki istnienia Układu Słonecznego były niezwykle burzliwe. Los naszej planety ukształtowało zderzenie wczesnej Ziemi z planetą rozmiarów Marsa. Z jej szczątków następnie powstał Księżyc. Skąd jednak ta planeta się tu wzięła? Naukowcy postanowili odpowiedzieć na to pytanie.

Zespół astronomów z Uniwersytetu w Bielefeld wykazał, że nasz układ planetarny porusza się w przestrzeni nawet trzy razy szybciej, niż przewiduje standardowy model kosmologiczny. Teraz wyzwaniem będzie ustalenie przyczyn takiego dysonansu.

Astronomowie od dekad starają się ustalić, jak będzie wyglądała przyszłość Układu Słonecznego, w tym szczególnie Słońca i Ziemi. Z pomocą przychodzą badania podobnych i znacznie starszych układów planetarnych. Najnowsze badania układu LSPM J0207+3331 wskazują na coś zaskakującego.

Jeszcze kilka dekad temu naukowcy zakładali, że w Układzie Słonecznym oceany istnieją tylko na powierzchni Ziemi. Wraz z misjami kosmicznymi pojawiły się jednak sygnały, że oceany mogą skrywać także księżyce Jowisza i Saturna. Teraz okazuje się, że można ich szukać nawet dalej.

Przez ponad siedem dekad Układ Słoneczny wydawał nam się kompletny. Wokół Słońca krążyło dziewięć planet, od Merkurego po Plutona. Na początku XXI wieku sytuacja jednak się skomplikowała. Naukowcy uznali, że Pluton nie jest planetą, ale też wskazali dowody na istnienie nieznanej dotąd Planety X.

Atmosfera Tytana, największego księżyca Saturna, wykazuje nietypowe wahania sezonowe – wynika z badań zespołu z Uniwersytetu Bristol. Swoje wnioski opisali w recenzowanym czasopiśmie "The Planetary Science Journal".

Najnowsze badania pokazują, że pas asteroidów między Marsem a Jowiszem stopniowo traci masę. Odkrycie naukowców z Urugwaju rzuca nowe światło na ewolucję Układu Słonecznego.

Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba (JWST) odkrył nieznane dotąd dziwne ślady w atmosferze Saturna. Naukowcy są zaskoczeni i nie udało im się do końca wyjaśnić ich pochodzenia, choć mają pewne tropy. Wyniki badań opublikowali w czasopiśmie "Geophysical Research Letters".

NASA ogłosiła, że liczba potwierdzonych egzoplanet przekroczyła 6 tysięcy. To kamień milowy w badaniach kosmosu, który pokazuje, jak szybko rośnie liczba odkryć poza naszym Układem Słonecznym.

Asteroida 2025 PN7, nowy "quasi-księżyc" Ziemi, mogła krążyć wokół naszej planety przez dziesięciolecia, pozostając niezauważona. Odkrycie to rzuca nowe światło na tajemnice Układu Słonecznego.

Układ Słoneczny narodził się z ogromnej chmury gazu i pyłu około 4,5–4,6 miliarda lat temu. Choć naukowcy potrafią oszacować ten moment z dużą precyzją, dokładne określenie jego wieku nie jest proste. Odpowiedź skrywa się w gwiazdach, planetach oraz meteorytach. To właśnie analiza różnic pozwala zrozumieć procesy, które ukształtowały nasze kosmiczne otoczenie.

Meteoryt, który uderzył w dom pod Atlantą, jest starszy niż sama Ziemia, jak wykazały najnowsze analizy. Fragment kosmicznej skały ma aż 4,56 miliarda lat.

Astronomowie mogą być blisko zidentyfikowania tajemniczego obiektu w naszym Układzie Słonecznym. Nowe badania wskazują na potencjalnego kandydata, który może być tym poszukiwanym światem - Planetą Dziewięć.

Wieloletnie obserwacje sondy Mars Recoinassance Orbiter w połączeniu z algorytmami głębokiego nauczania podają w wątpliwość teorię, że to woda rzeźbiła, a nawet wciąż rzeźbi, niezwykłe kształty na marsjańskich zboczach.

Naukowcy z NASA opracowali nowe równanie, które może pomóc w ocenie szans na istnienie życia na tej planecie. Czy Wenus, mimo ekstremalnych warunków, może być miejscem, gdzie życie przetrwało?

Astronomowie, korzystając z Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba, odkryli atmosferę na skalistej egzoplanecie 55 Cancri e, oddalonej od Ziemi o 41 lat świetlnych. To pierwsza skalista planeta poza Układem Słonecznym, na której potwierdzono istnienie atmosfery.

Jasna struktura na Plutonie, która przypomina kształtem serce, to najbardziej charakterystyczna cecha tej planety karłowatej. W nowych badaniach naukowcy ustalili, że najprawdopodobniej powstała w wyniku zderzenia z dużym obiektem. Odkrycia zespołu sugerują również, że wewnętrzna struktura Plutona nie jest taka, jak dotychczas sądzono i planeta ta nie ma podpowierzchniowego oceanu.

To jak wyglądają planety Uran i Neptun jest dobrze znane wszystkim, mającym przynajmniej blade pojęcie o naszym Układzie Słonecznym. W końcu Uran jest przewrócony na bok i niebieskawo-zielony, a Neptun ma barwę intensywnie niebieską. Okazuje się jednak, że w rzeczywistości oba gazowe olbrzymy wyglądają niezwykle podobnie.