Ukraina potrzebuje ich jak powietrza. Donald Trump zmienił zdanie
Po kilku dniach od wstrzymaniu dostaw broni do Ukrainy przez USA, środki obrony powietrznej zostały odblokowane. Wyjaśniamy, co to oznacza.
Jak wynika z oświadczenia rzecznika amerykańskiego Departamentu Obrony opublikowanego wieczorem 7 lipca, Ukraińcy mają otrzymać dodatkowe środki obrony powietrznej.
Dostawy mają zapewnić obronę ukraińskich cywilów, podczas gdy starania mające zapewnić doprowadzenie do pokoju mają być kontynuowane. Podobnie ma się sprawa z przeglądem dostaw uzbrojenia dla sojuszników z uwzględnieniem stawiania interesów USA na pierwszym miejscu.
Najpewniej informacja o wysłaniu środków obrony przeciwlotniczej odnosi się do rakiet zlokalizowanych w europejskich składach, w tym w Polsce, które zostały zablokowane na mocy decyzji z 1 lipca.
Dalsza część artykułu pod materiałem wideo
Oto, na co mógł zezwolić Donald Trump
Wzmianka o środkach obrony przeciwlotniczej najpewniej dotyczy najbardziej cennych dziesiątek rakiet do systemów Patriot, a także niesprecyzowanych pocisków z rodziny AIM i zestawów FIM-92 Stinger.
Dla Ukrainy bardzo ważne są rakiety PAC-2 GEM-T czy PAC-3 (najpewniej CRI) bądź MSE, których poza USA nikt inny nie może obecnie produkować. Nie licząc dwóch baterii europejskiego systemu SAMP/T to Patrioty są główną ukraińską barierą zdolną powstrzymać rosyjskie pociski balistyczne Iskander-M i Ch-47 Kindżał. Bez zaopatrzenia rakiet do Patriotów Rosjanie mogą w zasadzie zniszczyć każdy obiekt w Ukrainie.
Te pociski są dość łatwo dostępne
Lepiej wygląda sprawa w przypadku pocisków z rodziny AIM-7 Sparrow, AIM-9 Sidewinder czy AIM-120 AMRAAM, które są kluczowe dla samolotów F-16 oraz systemów przeciwlotniczych krótkiego zasięgu. Obejmują one zarówno baterie NASAMS, jak i lokalne improwizacje, znane jako FrankenSAM.
AIM--9 Sidewinder to pociski o zasięgu do ok. 18 kilometrów na wysokim pułapie dla starych wersji L bądź ponad 20 kilometrów dla nowszych wersji X w zależności od bloku produkcyjnego. Z kolei pociski AIM-7 Sparrow to rozwiązanie o zasięgu nawet 70 kilometrów dla późnych odmian. Będące ich następcami AIM-120 AMRAAM to natomiast konstrukcje o zasięgu ponad 100 kilometrów.
Tych pocisków w magazynach państw europejskich nie brakowało, a niektóre modele były w pełni lub częściowo produkowane na licencji w Europie. Ponadto dochodzą tutaj lokalne alternatywy pokroju brytyjskich pocisków ASRAAM czy niemieckich IRIS-T.
