wyrzut koronalny

Plama słoneczna skatalogowana pod numerem AR4366 między niedzielą a poniedziałkiem wyemitowała aż 27 silnych rozbłysków w ciągu jednego dnia. Wśród nich był także rozbłysk najsilniejszy od 1,5 roku.

Obłok plazmy wyrzucony z powierzchni Słońca w koronalnym wyrzucie masy kilkadziesiąt godzin temu dotarł późnym wieczorem polskiego czasu do Ziemi i dosłownie rozświetlił nocne niebo.

20 listopada doszło do „cichego” wyrzutu koronalnego, który dotarł do Ziemi bez wcześniejszego ostrzeżenia. To właśnie to niepozorne zjawisko mogło pomóc w pojawieniu się zórz na średnich szerokościach geograficznych.

Astronomowie z Europejskiej Agencji Kosmicznej w końcu tego dokonali. Po raz pierwszy w historii udało się zaobserwować koronalny wyrzut masy (CME) na gwieździe innej niż Słońce. Co więcej, była to tak silna erupcja, że mogłaby całkowicie zerwać atmosfery z pobliskich planet.

Choć już kilka dobrych miesięcy temu specjaliści z NASA uznali, że Słońce przeszło przez maksimum swojej aktywności, nasza gwiazda centralna nic sobie z tego nie robi. We wtorek, 4 listopada na jej powierzchni doszło do dwóch rozbłysków najsilniejszej klasy X. Najbliższe dni mogą być ciekawe.

Choć Słońce już minęło okres maksimum aktywności w jedenastoletnim cyklu, to wciąż od czasu do czasu atakuje nas rozbłyskami i koronalnymi wyrzutami masy. Najnowsze badania wskazują jednak, że miliardy lat temu rozbłyski te były znacznie silniejsze.

Choć Słońce już kilka miesięcy temu przeszło przez maksimum swojej aktywności, wciąż na jego powierzchni bardzo dużo się dzieje. Naukowcy poinformowali właśnie, że 21 października na niewidocznej z Ziemi stronie Słońca doszło do gigantyczej erupcji i koronalnego wyrzutu masy.

Noc z soboty na niedzielę przyniosła niesamowite widowisko świetlne – zorza polarna była widoczna także w Polsce i to niemal przez całą noc. Zjawisko to było rezultatem koronalnego wyrzutu masy, który dotarł do Ziemi wolniej niż oczekiwano.

Świat bez internetu, telefonów, nawigacji satelitarnej i nocnego oświetlenia? Choć trudno to sobie wyobrazić, dzieli nas od niego tylko jeden kaprys Słońca - taki, jak burza Carringtona, która 2 września 1859 r. uderzyła w Ziemię. Gdyby wydarzyła się współcześnie, świat, który znamy, przestałby istnieć.

NASA stworzyła wizualizację jednej z największych burz słonecznych, które mogłyby zagrozić Ziemi. Wydarzenie z 2012 roku niemal powtórzyło słynny incydent z 1859 roku.

Po trzech tygodniach spokoju Słońce zaskoczyło trzema silnymi rozbłyskami w ciągu jednej doby. Astronomowie obserwują niepokojący rozwój struktur magnetycznych, które mogą prowadzić do jeszcze silniejszych zjawisk.

Na Słońcu zarejestrowano serię wybuchów, skutkujących koronalnym wyrzutem masy. Jest on skierowany w kierunku Ziemi i zwiastuje nadciągająca burzę magnetyczną. Dzięki niej pojawi się zorza, ale silniejszy rozbłysk może dokonać bardzo poważnych zniszczeń i pozbawić nas prądu.