challenger

Challenger 3 pomyślnie przeszedł pierwsze strzelania z udziałem załogi, co stanowi ważny krok w kierunku wprowadzenia do służby nowego czołgu podstawowego brytyjskiej armii. Przedstawiamy, co będzie oferować Challenger 3 poza znajomą armatą.

Koniec 2025 r. dla brytyjskich wojsk lądowych nie należał do najszczęśliwszych. W zasadzie był podsumowaniem tego co działo się przez ostatnich dwanaście miesięcy. Informacje o pozostających w potrzasku wojskach lądowych nie są pozbawione przymiotu prawdziwości. Pod koniec grudnia Ministerstwo Obrony Wielkiej Brytanii potwierdziło, że produkcja seryjna czołgu podstawowego zmodernizowanego do wersji Challenger 3 nie rozpocznie się według wcześniej określonego harmonogramu, lecz dopiero po pomyślnym zakończeniu prób eksploatacyjnych.

Rozwijany właśnie brytyjski czołg Challenger 3 może osiągnąć masę ok. 76 ton po dołożeniu pełnego pakietu pancerza i osłon. Jednocześnie jednostka napędowa ma pozostać zbliżona do tej z Challenger 2, co rodzi pytania o mobilność i logistykę.

Brytyjskie Ministerstwo Obrony w maju przeprowadziło testy ogniowe nowego czołgu podstawowego Challenger 3. Ich główną częścią było sprawdzanie możliwości działa Rheinmetall 120 mm L55A1 w połączeniu z najnowszą amunicją 120 mm DM73. Takie połączenie pozwoliło na rażenie celów znajdujących się w odległości nawet 5000 metrów, donosi Army Recognition. Według serwisu sprawia to, że Challenger 3 jest pierwszym na świecie czołgiem, który ma taki zasięg.

Challenger 3 jest uznawany za jeden z najpotężniejszych czołgów bojowych w Europie. Brytyjczycy właśnie zaprezentowali jego najnowszy prototyp. To już drugi z ośmiu prototypów, które planuje stworzyć i przetestować Rheinmetall BAE Systems Land (RBSL), zanim rozpocznie modernizację maszyn na pełną skalę. Wielka Brytania planuje wdrożyć do służby blisko 150 takich czołgów. Mają one być najbardziej śmiercionośnymi i trwałymi w brytyjskiej armii.

Oniemiały z przerażenia tłum patrzył na gigantyczny fajerwerk. Duma NASA i dowód potęgi Stanów Zjednoczonych stała się grobem dla 7-osobowej załogi. Miliony, które z zapartym tchem śledziły start Challengera, zaczęły zadawać sobie: dlaczego? Odpowiedź okazała się boleśnie banalna.

Wyprawom kosmicznym towarzyszyły wypadki, które miały fatalne konsekwencje nie tylko dla członków załogi, ale całego programu kosmicznego. Winą za niepowodzenia można obarczyć braki techniczne, a także zlekceważenie sytuacji przez inżynierów i konstruktorów. Jakie tragedie stały się nieodłączną częścią programów kosmicznych?

Wiele mówi się o katastrofach lotniczych. Każdy incydent jest szeroko nagłaśniany przed media i wywołuje globalny niepokój. Tragiczne wydarzenia dotknęły jednak także pasażerów i obsługę lotów kosmicznych. Plamą na dumie Sowietów była eksplozja podczas startu rakiety R-16. Przez liczne niedopatrzenia Związku Radzieckiego, zginęło do 200 osób. Po najwyższym dowódcy pozostał na miejscu wypadku jedynie zegarek. Na polecenie Nikity Chruszczowa, ZSRR przez pół wieku nie przyznawało się do wypadku. Z kolei 73 sekundy po starcie z przylądka Canaveral wahadłowca Challenger, po przekroczeniu prędkości dźwięku na wysokości 6 km doszło do innego katastrofalnego wypadku. Załoga przeżyła potężny wybuch, ale zginęła od uderzenia w ocean. Oto jedne z największych tragedii w historii podboju kosmosu.