wenus

Wenus to niezwykle interesująca planeta. Bliźniaczka Ziemi, której ewolucja przebiegła w drastycznie inny sposób, niż naszej planety, fascynuje badaczy od wieków. Mimo tego, na orbicie wokół Wenus nie ma już żadnej działającej sondy kosmicznej. Sonda Akatsuki przeszła właśnie do historii.

Zaledwie kilka lat temu zespół naukowców poinformował o odkryciu fosfin w atmosferze drugiej planety od Słońca. Autorzy odkrycia podkreślali, że na Ziemi związek ten produkowany jest przez mikroby, a tym samym podobne organizmy mogą istnieć w chmurach Wenus. Teraz jednak pojawiły się pewne komplikacje.

Ponowna analiza danych z misji Pioneer wykazała, że chmury na planecie Wenus są w większości zbudowane z wody, a nie – jak dotąd sądzono – z kwasu siarkowego. To może wpłynąć na dotychczasowe postrzeganie szans na istnienie życia w atmosferze Wenus.

Kratery na powierzchni Ziemi i Księżyca stanowią dowód na to, że przestrzeń kosmiczna nie jest tak pusta, jak mogłoby się wydawać. W przestrzeni kosmicznej skrywają się tysiące planetoid, które mogą znajdować się na kursie kolizyjnym z Ziemią. Sporą grupę tych obiektów dotychczas ignorowaliśmy.

NASA znalazła nowe oznaki życia na Wenus, wskazując na aktywność pod powierzchnią planety. Choć badania bazują na danych z misji Magellan sprzed 30 lat, to najnowsze analizy opierające się na najnowszych modelach, pozwoliły dostrzec naukowcom więcej.

Naukowcy opracowali nowy model geologii zewnętrznej warstwy planety Wenus - poinformowała NASA. Dzięki temu, za kilka lat będzie można sprawdzić poprawność modelu przy pomocy sond kosmicznych szykowanych do lotu do tej planety. To może zmienić nasze dotychczasowe rozumienie tej planety.

10 maja doszło do deorbitacji lądownika Kosmos-482 w Oceanie Indyjskim. Jego pierwotnym celem była Wenus. To ostatnia z radzieckich misji planetarnych, które zakończyły się niepowodzeniem, a jej pozostałości wciąż znajdowały się na orbicie Ziemi. Ostatnia, ale nie jedyna.

Pomiędzy 9 a 10 maja 2025 r. pozostałości rosyjskiej sondy kosmicznej Kosmos 482 wejdą w ziemską atmosferę. Nie spłoną w niej całkowicie, ale w niekontrolowany sposób uderzą o powierzchnię. Ze względu na niestabilną trajektorię obiektu, nie można z wyprzedzeniem ustalić, gdzie dokładnie spadnie. Niewykluczone, że jej szczątki spadną m.in. na terytorium Polski.

Naukowcy z NASA opracowali nowe równanie, które może pomóc w ocenie szans na istnienie życia na tej planecie. Czy Wenus, mimo ekstremalnych warunków, może być miejscem, gdzie życie przetrwało?

NASA wysłała w przestrzeń kosmiczną coś nietypowego. Za pomocą Deep Space Network przesłano na Wenus hip-hopowy utwór autorstwa Missy Elliott. Dlaczego zdecydowano się na takie przedsięwzięcie?

Serwisy astronomiczne donoszą o niezwykłym zjawisku nad Sztokholmem. Planeta Wenus pojawiła się nad stolicą Szwecji w niebywałych barwach. Zamiast jaśnieć białym światłem, przez krótką chwilę rozbłysła na zielono.

Niemieccy astrofizycy dokonali pierwszej obserwacji atomów tlenu w atmosferze Wenus, po jej dziennej stronie. Tlen obserwowano już wcześniej po nocnej stronie sąsiedniej planety, ale nowe badania wykazały, że jest on znacznie bardziej rozpowszechniony. Odkrycia te mogą potencjalnie pomóc w lepszym zrozumieniu różnic między atmosferą Wenus i Ziemi oraz wesprzeć przyszłe misje na "bliźniaczkę Ziemi".

Uczeni przeprowadzili eksperyment dowodzący, że cząsteczki organiczne niezbędne do istnienia życia mogą przetrwać i być stabilne w atmosferze "kwasowej sauny", czyli odpowiadającej warunkom panującym na planecie Wenus.

Wenus jest podobnych rozmiarów co Ziemia, ale na tym podobieństwa się kończą. Sąsiednia planeta to piekielnie gorący świat z ogromnym ciśnieniem, kwaśnymi deszczami i temperaturą dochodzącą do blisko 500 st. Celsjusza. Naukowcy od lat starają się poznać procesy, które odpowiadają za utratę ciepła przez Wenus. W nowych badaniach doszli do wniosku, że pomaga w tym pewna mało zbadana cecha geologiczna na jej cienkiej skorupie.

Początek astronomicznej wiosny uczciliśmy, obserwując na niebie koniunkcję Wenus i Jowisza. Dzięki wyjątkowo dobrym warunkom pogodowym zeszłego wieczora bardzo wiele osób mogło dostrzec wczoraj na niebie to niezwykłe wydarzenie.

Planeta Wenus to fascynujące miejsce. Jako ludzkość często skupiamy się na badaniach odległych zakątków Wszechświata, ale czasem warto przypomnieć sobie o tym, co mamy tuż pod nosem.

Grupa naukowców jest ponownie zaintrygowana planetą Wenus. Opublikowano nowe badania, które skupiły się na aktywności występującej pod niezwykle gęstą atmosferą tego fascynującego, lecz niezwykle surowego i nieprzyjaznego miejsca.

Naukowcy od kilku miesięcy prowadzili badania, mające na celu potwierdzić, czy pod kwaśnymi chmurami Wenus może istnieć życie. Najnowsze wyniki zdają się to wykluczać, ale naukowcy zaczęli już szukać go na innej planecie Układu Słonecznego.

NASA szykuje się do dwóch ważnych misji, których celem będzie zbadanie Wenus - gorącej bliźniaczki Ziemi. Administrator Bill Nelson ogłosił, że ich celem będzie poznanie historii wody oraz dawnego życia na planecie.

W czasie bliskiego przelotu obok Wenus sonda Parker Solar Probe wykryła nietypowy sygnał radiowy o niskiej częstotliwości. To pierwsze takie odkrycie od prawie 30 lat.

Sonda Parker Solar Probe uchwyciła wspaniałe widoki Wenus podczas jej bliskiego przelotu nad planetą w lipcu 2020 r. NASA opublikowała zdjęcie, które może być przełomowe w badaniach nad planetą.

Sonda Solar Orbiter właśnie minęła Wenus podczas pierwszego z wielu przelotów. Znalazła się zaledwie 7500 km od szczytu chmur planety.

Odkrycie, że na Wenus może istnieć życie, wstrząsnęło światem nauki. Nowe analizy sugerują jednak, że wykrycie gazu fosforowodorowego w chmurach Wenus - mającego być dowodem życia - może być spowodowane błędem w przetwarzaniu danych.

Powierzchnia Księżyca może być pokryta skałami pochodzącymi z Wenus. To ważna wskazówka, która ułatwi badanie życia na tej planecie. Obecnie Wenus ze względu na swoją toksyczną atmosferę pozostaje niedostępna dla człowieka.

Jeśli na Wenus faktycznie istnieje życie, NASA mogła po raz pierwszy wykryć dowody o tym świadczące w 1978 roku. Odkrycie pozostawało jednak niezauważone przez 42 lata, a eksperci nawet nie przypuszczali, że gorąca i toksyczna atmosfera Wenus może kryć takie tajemnice.