Naukowcy przebadali pingwiny. Kryła się w nich toksyczna rtęć

Naukowcy z amerykańskiego Uniwersytetu Rutger-New Brunswick odkryli, że zanieczyszczenie rtęcią dotyka nawet odległe regiony Antarktydy. „Sytuacja z rtęcią to analogia do pestycydu DDT [stosowany wcześniej jako owadobójczy - przyp. red.]” – powiedział John Reinfelder, profesor na Wydziale Nauk o Środowisku w Rutgers School of Environmental and Biological Sciences i współautor badania opublikowanego w "Science of the Total Environment". Jego zespół naukowy zbadał poziom rtęci u pingwinów zamieszkujących Półwysep Antarktydy Zachodniej.

Rtęć, będąca niebezpieczną neurotoksyną, gromadzi się w łańcuchach pokarmowych. Zwierzęta żywiące się rybami są najbardziej narażone na skażenie. Przewlekła ekspozycja wpływa na rozród zwierząt i może powodować problemy neurologiczne, takie jak letarg i osłabienie. W dużych dawkach jest śmiertelna.

Badacze z Rutgers, w tym John Reinfelder i Philip Sontag, przeanalizowali pióra pingwinów zebrane w pobliżu wyspy Anvers. "Przed tym badaniem nie wiedzieliśmy, że pingwiny migrujące dalej na północ mają wyższe narażenie na rtęć" – komentuje Reinfelder dla serwisu "SciTechDaily". Jak dodał, w pobliżu Oceanu Południowego nie ma źródeł ludzkich, ale ze względu na transport na duże odległości przez atmosferę rtęć ma potencjał do gromadzenia się w pingwinach.

Badania wykazały, że pingwiny, takie jak Adeli (białookie) i maskowe, różnią się poziomem rtęci w organizmach. Analizy wskazują, że pingwiny maskowe mają znacznie wyższe stężenia rtęci niż inne gatunki. „Te dane dają nam sposób na naukę nie tylko o akumulacji rtęci, ale także o ekologii pingwinów” – dodał Reinfelder. Różnice te wynikają z ich wzorców żerowania i migracji.

Wysiłki na rzecz redukcji zanieczyszczenia rtęcią, takie jak Konwencja z Minamaty, przyczyniły się do zmniejszenia emisji rtęci do atmosfery. Jednak inne źródła, jak małoskalowe wydobycie złota, nadal wprowadzają rtęć do środowiska. „Podobnie jak DDT w latach 60., społeczność naukowa dziś koncentruje się na monitorowaniu rtęci” – dodał współautor badania.