Zaskakujące odkrycie. Tego dowiedzieli się o Wielkiej Piramidzie?

Wielka Piramida w Gizie, powszechnie uważana za grobowiec faraona Cheopsa zbudowany ok. 2575 roku p.n.e., jest jednym z Siedmiu Cudów Starożytnego Świata. Alberto Donini, inżynier z Uniwersytetu Bolońskiego uważa jednak, że zabytek mógł powstać ok. 25 tys. lat temu.

Donini zastosował w swoim badaniu metodę zwaną "metodą erozji względnej" (REM). REM porównuje dwa rodzaje erozji w tym samym typie skały i miejscu: na bloku o znanej dacie ekspozycji i na bloku o dacie nieznanej. Z tego stosunku ma wynikać wiek analizowanego kamienia.

Donini rozpoczął swoje badania od porównania obszarów Wielkiej Piramidy, które kiedyś były pokryte wapieniem, z kamieniami u podstawy konstrukcji, które zawsze były narażone na działanie żywiołów. Inżynier zauważył, że erozja zachodziła przez kilka czynników, głównie wodę, wiatr z piaskiem, zmiany temperatury, kwaśne deszcze oraz wzmożony ruch pieszy.

Inżynier wskazuje, że współcześnie większy ruch i zanieczyszczenia mogły przyspieszyć erozję, zaniżając wiek. Z kolei w przeszłości wilgotniejszy klimat mógł erozję przyspieszać, zawyżając wynik.

Kluczowa była różnica między powierzchniami kiedyś okładanymi gładkim wapieniem a fragmentami stale wystawionymi na wiatr i piasek. Okładzinę z białego wapienia naruszyło trzęsienie ziemi w 1303 r., a później materiał trafił do budowy pałaców i meczetów w Kairze.

Średnia arytmetyczna z 12 pomiarów miała dać najwcześniejszą prawdopodobną datę osadzenia bloków. Według wstępnego raportu wynik sugeruje ok. 23 tys. r. p.n.e., czyli nawet 20 tys. lat wcześniej niż przyjmują standardowe datacje.

Wnioski Doniniego budzą sprzeciw części archeologów. Zwracają oni uwagę, że tempo erozji bywa zmienne i trudno je ująć liniowo. Badanie ma status wstępnego raportu i nie przeszło recenzji naukowej. Jeśli REM okaże się wiarygodne, mogłoby to zmienić obraz najstarszych dziejów Egiptu.