Najgroźniejszy drapieżnik mórz. 12 par oczu i śmiertelna trucizna

Osa morska, znana jako kostkomeduza, to jedna z najbardziej niepozornych, a zarazem najniebezpieczniejszych mieszkanek mórz. Jej przezroczyste ciało i długie, cienkie ramiona sprawiają, że trudno ją dostrzec nawet w najczystszej wodzie. Występuje głównie w płytkich wodach Indo-Pacyfiku, zwłaszcza u wybrzeży północnej Australii i Azji Południowo-Wschodniej.

Wbrew powszechnym opiniom to nie rekiny, lecz właśnie osa morska stanowi największe zagrożenie dla ludzi w oceanie. Podczas gdy ataki rekinów kończą się śmiercią kilku osób rocznie, kostkomeduza odpowiada za ok. 100 zgonów każdego roku. Jej jad działa błyskawicznie i jest niezwykle silny.

Zasłużona reputacja tej meduzy jako najniebezpieczniejszego stworzenia morskiego opiera się na dwóch głównych zaletach ewolucyjnych, z których pierwszą jest to, że jest praktycznie niewidoczna.

Nawet w najspokojniejszych i najczystszych wodach macki kostkomeduzy są tak przezroczyste, że niezwykle trudno je dostrzec. Co więcej, jej długie, nitkowate i delikatne czułki nie rzucają zbyt dużego cienia. Sama przezroczystość dzwonków i czułków sprawia, że ​​meduzy te są niezwykle niebezpieczne: plażowicze mogą przepływać w odległości kilku centymetrów od meduzy, nawet nie zdając sobie z tego sprawy – dopóki nie zostaną poparzeni.

Jad kostkomeduzy to zaawansowana broń biochemiczna. Wystarczy kilka metrów kontaktu z ramionami, by u człowieka pojawił się silny ból, a nawet zagrożenie życia. U małych ryb efekt jest natychmiastowy, a u ludzi objawy mogą być tak dotkliwe, że uniemożliwiają ruch.

Ponadto, kostkomeduzy aktywnie polują na swoją ofiarę. Większość gatunków meduz jest zdolna jedynie do słabego poruszania się w oceanie; wypychają niewielkie ilości wody, aby się przemieszczać. Kostkomeduzy natomiast są znacznie aktywniejsze.

Ich dwadzieścia cztery oczy są zgrupowane w cztery oddzielne skupiska sensoryczne, równomiernie rozmieszczone wokół dzwonu. Nie są to jednak tylko światłoczułe plamki, jak te występujące u większości meduz.

Należą do nich oczy wklęsłe, szparowe i soczewkowe. Oczy soczewkowe mają w szczególności dziwnie złożoną budowę, obejmującą soczewki, rogówki i siatkówki – te same podstawowe struktury, które występują u kręgowców i głowonogów.