Kruki mają własny GPS. Są tak inteligentne, że zapamiętują miejsca zabójstw
Nowe badanie opisuje, że kruki potrafią wykorzystywać nawigację i pamięć przestrzenną, by wracać do rejonów, gdzie wilki często zabijają zdobycz. Naukowcy śledzili ptaki i drapieżniki w Yellowstone, analizując ich trasy przez ponad dwa i pół roku.
Relacja kruków i wilków ma swoje miejsce w mitologii nordyckiej, ale naukowcy postanowili sprawdzić ją w realnym świecie. W badaniu opublikowanym w czasopiśmie "Science", zespół badaczy opisuje, że kruki nie muszą długo śledzić wilków, by szybko pojawić się przy świeżej zdobyczy.
Kruki: GPS, pamięć przestrzenna i "krajobraz zasobów"
Autorzy ustalili, że ptaki potrafią tworzyć mentalne mapy i wracać do obszarów, w których polowania wilków zdarzają się częściej. Matthias-Claudio Loretto powiedział agencji AFP, że obserwacja tych zdolności w naturze, w tak dużej skali, przyniosła zaskakujące wnioski.
Międzynarodowy zespół zamontował niewielkie nadajniki GPS u 69 kruków. Jednocześnie badacze dysponowali danymi o przemieszczaniu się 20 wilków z obrożami na terenie Yellowstone National Park w zachodniej części USA.
Czym jest Bielik.AI? Dlaczego polskie AI potrzebuje ambasadora?
Loretto zwracał uwagę, że samo odłowienie ptaków wymagało dużej ostrożności. - Nawet małe zmiany w ich otoczeniu mogą wzbudzać podejrzenia - mówił AFP badacz z Uniwersytetu Medycyny Weterynaryjnej w Wiedniu, który rozpoczynał projekt w Instytucie Zachowania Zwierząt Maxa Plancka.
Przez ponad dwa i pół roku monitoringu naukowcy odnotowali tylko jeden przypadek, gdy kruk podążał za wilkiem dłużej niż godzinę. Mimo to ptaki wciąż potrafiły szybko docierać do miejsc, gdzie wilki zabiły ofiarę.
Szczegółowa analiza pokazała, że kruki wracały do punktów, w których wilki często upolowały zwierzęta, takie jak jelenie, wapiti lub bizony. Badacze uznali, że ptaki zapamiętują taki "krajobraz zasobów" i wykorzystują go przy kolejnych poszukiwaniach pokarmu.
Przelecą nawet 155 km w poszukiwaniu padliny
W części przypadków kruki pokonywały niemal do 155 km w jeden dzień, lecąc do miejsc, gdzie mogły spodziewać się aktywności wilków. - To był znacznie większy obszar, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałem - mówił AFP współautor badania, biolog i specjalista od dzikiej przyrody John Marzluff z Uniwersytetu w Waszyngtonie.
Badacze zaznaczyli też, że sygnały z bliska nadal mogą mieć znaczenie. Kruki mogą reagować np. na wycie wilków, by trafiać do świeżych miejsc żerowania na krótszych dystansach, ale w szerszej skali opierają się na pamięci.
Loretto wskazywał, że miejsca zabicia ofiary nie rozkładają się przypadkowo. Według niego częściej dochodzi do nich na bardziej płaskim terenie albo w otwartych dolinach, gdzie pogoń jest bardziej prawdopodobna.
Kruki mogą zapamiętywać wcześniejsze żerowania albo zwracać uwagę na pośrednie sygnały, takie jak kości, budując swoją mapę. - Zwierzęce poznanie w warunkach naturalnych bywa czasem bardziej wyrafinowane, niż skłonni jesteśmy zakładać - mówił AFP Loretto.
Kto na tym zyskuje: kruki kontra wilki
W kulturze popularnej relacja wilków i kruków bywa przedstawiana jako harmonijna, ale Marzluff opisał ją jako wyraźnie nierówną. Naukowcy obserwowali wilki odganiające ptaki, a czasem nawet zachowujące się tak, jakby jeden osobnik "pilnował" zdobyczy.
Krukom zdarza się głośno rywalizować o mięso, co może zwracać uwagę innych padlinożerców. Jednocześnie, jak mówią badacze, pojedynczy kruk potrafi zabrać ok. 220 g mięsa. Marzluff podkreślał, że gdy ptaki przylatują dziesiątkami, nawet padły bizon może zniknąć szybko. - Kruki wyciągają z tego układu dużo więcej niż wilki - dodał w rozmowie z AFP.
Badacz mówił też, że chciałby, by kolejne prace skupiły się na tym, jak młode ptaki rozwijają swoją wiedzę o takich miejscach. - Nigdy nie przewidywaliśmy ani nie spodziewaliśmy się, że będą w stanie utrzymać w swoich mózgach, które nie są dużo większe od twojego kciuka, informacje na przestrzeni tysięcy mil kwadratowych - mówił Marzluff. - Nie doceniliśmy ich.
