Sirius Patrol to elita duńskiej armii. Donald Trump wyśmiał psie zaprzęgi

1. Dlaczego Dania korzysta z psich zaprzęgów?
2. Sirius Patrol – eksperci od przetrwania w Arktyce
3. Z jakiej broni korzysta Sirius Patrol?

Sirius Patrol (Patrol Syriusza, duń. Siriuspatruljen) to jednostka wojskowa należąca formalnie do duńskiej marynarki wojennej i podlegająca dowództwu Joint Arctic Command. Rekrutacja do niej obejmuje najbardziej rozbudowane w duńskiej armii testy związane ze sprawnością fizyczną i predyspozycjami psychicznymi kandydatów.

Co roku z grona chętnych wybieranych jest sześć osób (do tej pory testy zdołali przejść wyłącznie mężczyźni), które dołączając do jednostki, rozpoczynają 26-miesięczną służbę. Polega ona na patrolowaniu grenlandzkiego wybrzeża przy pomocy psich zaprzęgów.

Jest to konieczne ze względu na werdykt Stałego Trybunału Sprawiedliwości Międzynarodowej w Hadze, który w 1933 r. zakończył spór o wyspę pomiędzy Norwegią i Danią. Jurysdykcję nad całością Grenlandii otrzymała Dania, która jednak jest zobowiązana do utrzymywania militarnej obecności na wyspie.

Temu właśnie celowi – demonstracji stałej, militarnej kontroli nad całością Grenlandii, a nie tylko jej zamieszkałą częścią – służy Sirius Patrol. Jego działanie zorganizowane jest tak, aby każdy zakątek grenlandzkiego wybrzeża został odwiedzony nie rzadziej niż co cztery lata.

Donald Trump mówiąc te słowa do dziennikarzy, próbował zakpić z Danii, jednak odniósł się w ten sposób do jednej z najbardziej niezwykłych, a zarazem elitarnych formacji wojskowych na świecie. Sirius Patrol działa w warunkach skrajnie niekorzystnych, gdzie inne metody transportu zawodzą, więc faktycznie korzysta z psich zaprzęgów, a jego członkowie są wszechstronnie wyszkoleni.

Ich kompetencje rozciągają się od czysto wojskowych umiejętności związanych ze strzelaniem czy dywersją, poprzez przetrwanie w warunkach arktycznych, po pierwszą pomoc, łączność, umiejętności z zakresu mechaniki pojazdów czy szycia. Sirius Patrol jest jednostką wojskową, ale służący w nim żołnierze mają zarazem uprawnienia policyjne, pełnią bowiem równolegle rolę strażników Parku Narodowego Grenlandii.

Jednostka – poza personelem odpowiedzialnym za logistykę – liczy 12 żołnierzy podzielonych na sześć dwuosobowych patroli i dwóch ludzi, którzy nie biorą udziału w patrolach, ale pozostając w bazie Daneborg odpowiadają za utrzymanie łączności.

Każdego roku Sirius Patrol wymienia połowę składu – sześciu najstarszych stażem żołnierzy jest zastępowanych sześcioma nowymi. W ten sposób w każdym zespole jest zawsze jeden doświadczony żołnierz i jeden, który może się od niego uczyć.

Warunki służby są ekstremalne – przez znaczną część służby patrole są zdane wyłącznie na siebie, działając na dalekiej północy w warunkach arktycznej zimy, a tym samym również w czasie nocy polarnej. Korzystają przy tym z rozmieszczonych wzdłuż wybrzeża wyspy schronów i skrytek z zapasami, uzupełnianymi w miarę możliwości przy pomocy statków i śmigłowców.

Sirius Patrol wyróżnia się nie tylko zdolnością do przetrwania w ekstremalnych warunkach, ale także bronią. Obok współczesnych pistoletów Glock, korzystają również z archaicznych karabinów M1917 Enfield. To wynik wcześniejszych doświadczeń – broń zaprojektowana ponad 100 lat temu okazała się w skrajnych warunkach bardziej niezawodna od nowoczesnego uzbrojenia.

Nietypowa jest także amunicja. Obok standardowych nabojów stosowanych przez wojsko, członkowie patroli są wyposażeni także w zabronioną przez konwencję haską amunicję grzybkującą, przeznaczoną do obrony przed dzikimi zwierzętami.