Uderzenie w planetoidę ładunkiem jądrowym? Czasami ma sens

NASA w 2022 r. przeprowadziła misję DART, podczas której sonda celowo uderzyła w planetoidę w ramach testu obrony planetarnej. Misja zakończyła się sukcesem i udowodniła, że możliwe jest zmienienie toru lotu potencjalnie groźnej planetoidy przez uderzenie w nią obiektem wysłanym z Ziemi.

Dotychczas metoda zderzenia traktowana była jako skuteczniejsza i bezpieczniejsza od jądrowej, która wiąże się z użyciem ładunku jądrowego. Wybuch takiego ładunku mógłby rozbić planetoidę na wiele mniejszych fragmentów, wciąż zagrażających planecie. Niemniej naukowcy nie wykluczają, że w wyjątkowych sytuacjach - gdyby inna metoda zawiodła - konieczne byłoby sięgnięcie po broń jądrową.

Zespół pracujący w laboratorium Super Proton Synchrotron w CERN zbadał, jak różne materiały, z których może być zbudowana planetoida reagują na ekstremalne warunki przypominające wybuch atomowy. Podstawą tych badań była analiza wytrzymałości i zachowania materiału po symulacji detonacji. To pozwala lepiej przewidzieć, czy eksplozja nie rozbije planetoidy na części.

Uczestnicy badania przygotowali specjalne eksperymenty w ośrodku HiRadMat, gdzie poddawali fragment meteorytu Campo del Cielo serii 27 silnych impulsów wiązki protonowej o energii 440 GeV. Dzięki temu udało się odtworzyć wybrane efekty wybuchu nuklearnego laboratoryjnie, bez konieczności przeprowadzania realnej detonacji.

Wyniki pokazały, że metaliczne planetoidy mogą by silniejsze i wykazać zdolność tłumienia drgań podczas zadziałania ekstremalnych sił. Jak podkreśliła Melanie Bochmann, do zepchnięcia bogatej w metal planetoidy można użyć większego ładunku jądrowego, niż wcześniej przypuszczano, bez ryzyka jej rozbicia na mniejsze części.

Naukowcy twierdzą, że w sytuacjach, gdy zagrożenie jest nagłe lub dotyczy olbrzymich obiektów, przeprowadzone przez nich badania otwierają możliwość kontrolowanego wykorzystania broni jądrowej do obrony przed planetoidą bez generowania obłoku groźnych odłamków.