supernowa

Astronomowie korzystający z teleskopu rentgenowskiego Chandra są zaskoczeni niezwykłymi zmianami jasności pozostałości po supernowych w galaktyce Messier 83. Ponad połowa badanych obiektów wykazuje nieregularne rozbłyski, co podważa dotychczasowe modele rozwoju tych struktur.

Analizując dane z obserwatorium rentgenowskiego NASA Chandra naukowcy zidentyfikowali strukturę w pobliżu centrum Galaktyki, która może być szczątkami gwiazdy, która zakończyła swój żywot w eksplozji supernowej.

Naukowcy zidentyfikowali wyjątkowo jasny wybuch supernowej, którego źródłem energii jest niezwykle silnie namagnesowana gwiazda neutronowa, tzw. magnetar. To jeden z najbliższych tego typu przypadków w historii obserwacji.

Według ustaleń zespołu Dominika Kolla z Helmholtz-Zentrum Dresden-Rossendorf, ślady izotopu żelaza-60 znalezione w antarktycznym lodzie wskazują na to, że Ziemia przez tysiące lat przemieszczała się przez pozostałości po wybuchach supernowych.

Astronomowie przeoczyli gigantyczną eksplozję w przestrzeni kosmicznej. W wybuchu doszło do uwolnienia energii równej miliardowi słońc. Dopiero teraz udało się dostrzec poświatę po tym zdarzeniu. Jak to jednak możliwe?

Japoński teleskop Super-Kamiokande może wkrótce wykryć neutrina ze starożytnych supernowych, pozwalając naukowcom zrozumieć losy gwiazd sprzed miliardów lat. Mowa tu o eksplozjach, do których doszło zanim jeszcze powstała Ziemia.

Po raz pierwszy naukowcy obserwowali powstanie magnetara podczas niezwykle jasnej supernowej. Odkrycie potwierdza hipotezy i rzucanowe światło na ekstremalne wydarzenia z życia gwiazd.

Astronomowie z Niemiec zaobserwowali wyjątkowo rzadką eksplozję supernową, która jest widoczna w pięciu różnych miejscach na niebie. Ten unikalny obiekt z drugiego końca wszechświata może pomóc nam rozwiązać zagadkę tempa rozszerzania się wszechświata.

Analiza zmian, których doświadcza gwiazda skatalogowana pod numerem WOH G64 ponownie wzbudza dyskusję naukowców. Jak na razie nie ma odpowiedzi na pytanie o to, co tak naprawdę się z nią dzieje.

Badacze przeanalizowali 214 masywnych uciekających gwiazd w naszej galaktyce. Na tej podstawie postanowili ustalić, jak one powstały. Do badania wykorzystano pomiary wykonane przez misję Gaia, która monitorowała ponad miliard gwiazd w naszym otoczeniu.

Dzięki obserwacjom prowadzonym za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble'a naukowcom w końcu udało się rozwiązać największą zagadkę Betelgezy, jednej z najciekawszych gwiazd nocnego nieba. W końcu wiemy, co sprawia, że zmienia ona swoją jasność co około 2100 dni.

W roku 2086 na niebie pojawi się supernowa SN Ares — przewidują badacze z projektu VENUS. Eksplozji supernowej nie da się dokładnie przewidzieć, w tym przypadku jest jednak inaczej. Ustalenie daty eksplozji było możliwe dzięki efektowi soczewkowania grawitacyjnego.

Eksplozji we wszechświecie jest pod dostatkiem, jednak takich eksplozji, jak ta skatalogowana jako AT2025ulz jeszcze nie widzieliśmy. Naukowcy musieli się sporo nagłowić, aby zrozumieć, na co tak naprawdę patrzą. To może być przełom w rozumieniu powstawania ciężkich pierwiastków we wszechświecie.

Międzynarodowy zespół badaczy opisał w swojej najnowszej pracy układ gwiazd V Sagittae jako najjaśniejsze źródło supermiękkiego promieniowania rentgenowskiego w galaktyce. Nowa analiza wskazuje, że już wkrótce w tym układzie dojdzie do eksplozji nowej. Będzie to jednak preludium do czegoś większego.

Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba uchwycił światło supernowej sprzed 13 mld lat. To najstarsza jak dotąd eksplozja masywnej gwiazdy, jaką udało się zarejestrować za pomocą jakiegokolwiek teleskopu.

Zespół astronomów z Uniwersytetu w Kyoto przyjrzał się za pomocą satelity XRISM pozostałości po supernowej Kasjopeja A. Szczegółowa analiza chemiczna pozostałości wykazała zaskakujące ilości pierwiastków niezbędnych do powstania życia. Nikt się ich tam nie spodziewał.

Badacze wykorzystali średniowieczne źródło z Kairu, by odtworzyć położenie i jasność jednej z historycznych supernowych. Jak się okazało, już średniowieczni uczeni dokumentowali te kosmiczne zjawiska.

Tu trzeba było działać błyskawicznie. Nawet jeden dzień opóźnienia w rozpoczęciu obserwacji mógłby zniweczyć plany. Ostatecznie jednak naukowcom udało się zaobserwować kształt eksplodującej gwiazdy SN 2024ggi w "pobliskiej" galaktyce.

Supernowe typu Ia od dekad stosowane są jako tzw. świece standardowe, które pozwalają precyzyjnie mierzyć odległości, a także tworzyć mapy tempa rozszerzania się wszechświata. Najnowsze badania wskazują jednak, że te pozornie jednorodne eksplozje wcale nie są takie wiarygodne.

Od czasu do czasu astronomowie mają okazję dostrzec na niebie gigantyczną eksplozję, w której masywna gwiazda kończy swoje życie rozszarpywana na strzępy. Szczególnie cenne okazują się wtedy wcześniejsze obserwacje, w których astronomowie mogli zobaczyć ostatnie dni takiej gwiazdy. Badacze z Northwestern University właśnie natrafili na taki przypadek.

Astronomowie odkryli niezwykłą supernową, która ujawnia wewnętrzne warstwy umierającej gwiazdy. To odkrycie może zmienić nasze rozumienie procesów zachodzących w masywnych gwiazdach. Badania opublikowano w "Nature".

Betelgeza to jedna z najjaśniejszych gwiazd na nocnym niebie i najbliższy Ziemi czerwony nadolbrzym. W niedawnych analizach astronomowie potwierdzili, że ma ona towarzystwo. Odkrycie to wydaje się przynajmniej częściowo tłumaczyć jej wcześniejsze dziwne zachowania.

Astronomowie zaobserwowali świadectwo niezwykłego końca istnienia gwiazdy, a dokładnie jej pozostałości białego karła. Ten eksplodował jako supernowa, ale nie był to pojedynczy wybuch, a podwójna eksplozja. Wiemy też co za zjawisko odpowiada za taki bieg rzeczy.

Rozbłyski gamma (zwane GRB) są niezwykłymi kosmicznymi zdarzeniami, które niosą ze sobą informację o wielkich zdarzeniach miliardy lat świetlnych od nas. Niektóre trwają sekundy, a nawet mniej, ale tym razem udało się zaobserwować ultradługi rozbłysk, który w dodatku powtórzył się.

Po kilku latach obserwacji astronomowie są przekonani, że gwiazda w pobliskiej Galaktyce Trójkąta zmierza w kierunku samozagłady. Ewoluuje w stronę supernowej i już niebawem eksploduje na naszych oczach.