słońce

Najnowsze symulacje opisane przez ScienceAlert wskazują, że rośliny na Ziemi mogą istnieć jeszcze przez ok. 1,87 mld lat. Badacze uznali, że o kresie biosfery roślinnej zdecydują z czasem rosnąca jasność Słońca, wzrost temperatury albo spadek dostępnego dwutlenku węgla.

Życie na Ziemi może utrzymać się jeszcze przez ok. 1,8 mld lat -wynika z badania opisanego przez Live Science i opublikowanego w czasopiśmie "JGR Atmospheres". Autorzy, którzy oparli wnioski na 29 modelach klimatycznych, wskazują zarazem, że ostateczny kres biosfery może zależeć od przyszłych przystosowań organizmów.

Według doniesień naukowców Słońce na końcowym etapie swojego życia zacznie gwałtownie wypychać plazmę i doświadczy tysięcy swoistych "kopnięć", przemieszczając się przez Układ Słoneczny. To istotne odkrycie pozwala lepiej zrozumieć ewolucję gwiazd takich jak Słońce.

Według doniesień, najnowsze modele dotyczące ewolucji gwiazd sugerują, że Ziemia może przetrwać gwałtowne rozszerzenie się Słońca, wbrew wcześniejszym teoriom naukowym przewidującym jej zniszczenie.

Sonda Parker Solar Probe już po raz 28. zbliżyła się do Słońca, osiągając rekordową odległość 6,1 mln km od jego powierzchni. Dostarcza ona bezpośrednich danych o aktywności naszej gwiazdy, które mają kluczowe znaczenie dla ochrony technologii i ludzi na Ziemi.

Po kilku miesiącach problemów technicznych europejska misja Proba-3 wraca do regularnych badań naukowych. Koronograf oraz główny instrument naukowy ponownie są w pełni sprawne, a naukowcy znów mogą analizować dane dotyczące aktywności słonecznej.

Astrofotograf Mark Johnston uwiecznił niezwykłą chmurę plazmy przypominającą "Godzillę", unoszącą się nad powierzchnią Słońca. Nagranie, wykonane pod koniec maja 2026 r., pokazuje skalę zjawiska oraz rzadkie detale natury słonecznych protuberancji.

Naukowcy zdobyli rzadkie dane na temat potężnego rozbłysku słonecznego klasy X9 jeszcze przed jego rozpoczęciem. W ten sposób uzyskano nowy wgląd w procesy, które mogą prowadzić do takich zjawisk i pomagają badaczom zrozumieć, jak chronić ziemską infrastrukturę.

Europejska sonda kosmiczna Solar Orbiter znajdująca się obecnie po przeciwnej stronie Słońca, dostrzegła na powierzchni naszej gwiazdy dziennej rozwijającą się grupę plam słonecznych. Jeżeli grupa ta utrzyma się przez tydzień, to znajdzie się po tej stronie Słońca, która skierowana jest w stronę Ziemi. To z kolei oznacza, że mogą czekać nas burze geomagnetyczne i zorze polarne.

Powszechnie wiadomo, że promienie słoneczne potrzebują zaledwie kilku minut, aby pokonać drogę ze Słońca do Ziemi. Mało kto jednak wie, że aby wydostać się z wnętrza Słońca na jego powierzchnię, te same fotony potrzebują dobrych kilku tysięcy lat.

Efekt współpracy Europejskiej Agencji Kosmicznej i Chińskiej Akademii Nauk trafił dzisiaj na orbitę okołoziemską. Przez trzy najbliższe lata sonda poruszająca się po eliptycznej orbicie okołoziemskiej będzie obserwowała, jak Ziemia radzi sobie z koronalnymi wyrzutami masy ze Słońca.

Naukowcy odnotowali nietypowy radiowy wybuch na powierzchni Słońca. Pomiary wskazują, że utrzymywał się on aż 19 dni, ustanawiając nowy rekord długości tego typu zjawiska. To niecodzienne wydarzenie o dużym znaczeniu dla prognozowania pogody kosmicznej.

Kometa C/2025 R3 PanSTARRS 26 kwietnia zbliży się do Ziemi na odległość ok. 72 mln km. Jej przelot można śledzić na obrazach zarejestrowanych za pomocą instrumentu LASCO zainstalowanego na pokładzie obserwatorium SOHO oraz w materiałach z satelity GOES-19.

Grupa naukowców odkryła nowy strumień meteorów pochodzący z rozpadającej się pod wpływem Słońca planetoidy. Oznacza to, że przelatujemy przez szczątki dawnej kosmicznej skały, dzięki czemu możemy lepiej zrozumieć ewolucję tych ciał niebieskich.

Według informacji portalu Space.com, kometa MAPS, określana przez niektórych mianem „Komety Wielkanocnej”, nie przetrwała przelotu w pobliżu Słońca i rozpadła się w drobny mak 4 kwietnia.

Sonda Parker Solar Probe już po raz dwudziesty siódmy przeleciała ekstremalnie blisko Słońca. Tak blisko naszej gwiazdy nie była jeszcze żadna sonda kosmiczna. W trakcie przelotu jej instrumenty zebrały unikalne dane naukowe.

Według najnowszych badań, Słońce nie powstało w tej części galaktyki, w której obecnie się znajduje. Nasza gwiazda dzienna powstała w nieprzyjaznym życiu centrum naszej galaktyki, a dopiero później wraz z innymi gwiazdami uciekła z tamtego regionu.

Naukowcy zbadali mechanizm, w którym rozbłyski słoneczne mogą delikatnie zaburzać stabilność uskoków tektonicznych. Inni badacze studzą emocje, wskazując na duże uproszczenia modelu i brak jednoznacznych dowodów.

Dzięki danym z sondy Parker Solar Probe naukowcy coraz lepiej rozumieją, jak wiatr słoneczny nabiera energii i przyspieszenia. Procesy te wpływają na wszystkie planety Układu Słonecznego.

Astronomowie z pewnością chcieliby mieć teleskop, który pozwoliłby nie tylko zobaczyć egzoplanety jako punkty, ale także pozwoliłby zobaczyć, co znajduje się na ich powierzchni. Aby tego dokonać, jako teleskopu trzeba użyć... Słońca. Musimy na to poczekać kilka dekad.

Relacje z różnych części świata z tamtego czasu opisują, że Słońce nagle zmieniło swoją jasnożółtą barwę i stało się niebieskie, fioletowe, a nawet zielone. Naukowcy ustalili, że do wystąpienia niezwykłego zjawisko przyczyniła się erupcja wulkanu.

Mogłoby się wydawać, że niemal rok po maksimum słonecznym, nasza gwiazda centralna będzie się powoli uspokajać. Ostatnie dni wyraźnie wskazują na to, że Słońce ma jeszcze wiele do powiedzenia i seria 27 rozbłysków sprzed kilku dni nie kończy tematu.

Obłok plazmy wyrzucony z powierzchni Słońca w koronalnym wyrzucie masy kilkadziesiąt godzin temu dotarł późnym wieczorem polskiego czasu do Ziemi i dosłownie rozświetlił nocne niebo.

Międzynarodowy zespół naukowców dokonał przełomu w badaniach Słońca, tworząc najbardziej szczegółowe jak dotąd mapy powierzchni Alfvéna. Jest to kluczowy obszar w atmosferze gwiazdy, który wpływa na rozchodzenie się wiatru słonecznego i zjawiska kosmicznej pogody.

Choć Słońce już minęło okres maksimum aktywności w jedenastoletnim cyklu, to wciąż od czasu do czasu atakuje nas rozbłyskami i koronalnymi wyrzutami masy. Najnowsze badania wskazują jednak, że miliardy lat temu rozbłyski te były znacznie silniejsze.