Nowa hipoteza o pierwszych Amerykanach. Trop prowadzi do Hokkaido

Badacze nie mają na razie wystarczająco dowodów, by powiązać paleo-Amerykanów z Japonią. Mają jednak teorię, że przybyli oni łodziami z kraju kwitnącej wiśni, nie zaś przeszli przez Most Lądowy Beringa, jak do tej pory uważano.

Chociaż logiczne jest, że ludy Azji Północnej migrowały przez pas lądu łączący Azję z Ameryką (który został zalany po stopieniu się pokrywy lodowej ostatniej epoki lodowcowej), istnieją obecnie dowody sugerujące, że szlak migracyjny mógł mieć swój początek na Hokkaido w Japonii znacznie wcześniej.

Groty pocisków sprzed 20 000 lat, odkryte w najstarszych osadach amerykańskich, okazały się uderzająco podobne do kamiennych narzędzi wschodnioazjatyckich z mniej więcej tego samego okresu.

Po dogłębnej analizie grotów włóczni, antropolog Loren Davis z Uniwersytetu Stanowego w Oregonie odkrył, że wiele z tych artefaktów pochodzi sprzed wytworzenia kultowych amerykańskich grotów Clovis, używanych do polowań na mamuty i inną zwierzynę łowną, która niegdyś przemierzała te tereny.

Jak podaje Popular Mechanics, znalezione groty to groty dwustronne. Oznacza, że ​​zostały odłupane z obu stron, aby uzyskać cienkie i precyzyjne ostrza. Są również mniejsze i lżejsze niż groty Clovis i inne późniejsze osiągnięcia technologiczne.

– Zespoły skalne na wczesnych stanowiskach w Ameryce, wykazują pewne zróżnicowanie w morfologii grotów pociskowych. Łączy je fundamentalne podobieństwo technologiczne w sposobie wytwarzania narzędzi kamiennych – powiedział Davis.

Gdy poziom mórz był niższy, Hokkaido stanowiło południowy kraniec półwyspu Paleo-Sachalińsko-Hokkaido-Kurylskiego (PSHK). Wąska cieśnina dzieliła je od paleo-Honsiu. Lokalne stanowiska dostarczyły ostrzy pryzmatycznych zbliżonych do tych z najstarszych miejsc w Ameryce.

Niestety, nie ma na razie wystarczających badań archeologicznych dotyczących przeszłości dawnego półwyspu PSHK. Chociaż nie jest jasne, czy korzenie amerykańskich mieszkańców górnego paleolitu leżą na Hokkaido i okolicznych terenach, wiek i wygląd kamiennych pocisków – które mogły być grotami włóczni – wydają się stanowić potencjalne ogniwo łączące te dwa zjawiska