Miał być rewolucją Forda. Nigdy nie trafił do produkcji

13 sierpnia 1941 r. podczas festiwalu Dearborn Days Henry Ford przedstawił światu swój samochód sojowy. Był to pojazd z nadwoziem z tworzywa sztucznego, które miało być lżejsze i bezpieczniejsze niż tradycyjne stalowe konstrukcje. Ford chciał w ten sposób zintegrować przemysł z rolnictwem, wykorzystując soję jako surowiec. Jedna gazeta określiła projekt jako "pół-sałatka pół-auto".

Dodatkowo, wydanie New York Times z 1941 przekonuje, że do produkcji plastiku tworzącego nadwozie i błotniki Ford, oprócz soi, użył pszenicę i kukurydzę. Inne dostępne z tego okresu źródła twierdzą, że mieszanka chemiczna, z której powstał organiczny plastik zawierała soję, pszenicę, konopie i len.

W Henry Ford Museum of American Innovation z kolei można znaleźć informacje, że Lowell E. Overly, jeden z najbardziej kluczowych twórców auta, podał inny "przepis" na skład plastiku. Według niego w składzie plastiku było "włókno sojowe w żywicy fenolowej z formaldehydem użytym do impregnacji". Dokładne i spójne informacje o produkcji plastiku jednak nie zachowały się do dzisiejszych czasów.

Projekt samochodu sojowego był odpowiedzią na niedobory metali w czasie II wojny światowej. Nadwozie składało się z 14 plastikowych paneli, a całość ważyła 2000 funtów (ok. 907 kg), czyli o 1000 funtów (ok. 453.5 kg) mniej niż standardowe auta. Samochód również miałby być napędzany paliwem konopnym.

Ponadto, Ford był przekonany, że plastikowe części auta sprawią, że będzie ono bezpieczniejsze, niż auta z częściami z metalu. Henry Ford spodziewał się, że taki samochód mógłby nawet przewrócić się i uniknąć zmiażdżenia.

Niestety, postępująca wojna przerwała dalsze prace nad tym innowacyjnym pojazdem. Choć projekt nie doczekał się realizacji, pozostaje interesującym przykładem wczesnych eksperymentów z dziedziny motoryzacji.

Źródło: The Henry Ford