czarna dziura

W świecie nauki nie ma chyba ciekawszych momentów od tych, w których odkrywa się obiekt, którego cechy zupełnie nie pasują do żadnej ze znanych kategorii obiektów. Takim właśnie odkryciem jest unikalny, ciemny obiekt oddalony od nas o 11 mld lat świetlnych.

Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba potwierdził właśnie odkrycie pierwszej uciekającej supermasywnej czarnej dziury, przemierzającej galaktyki „Kosmiczna Sowa” z prędkością ok. 3,5 mln km/h. Nigdy wcześniej takiego obiektu nie udało się odkryć, choć teoretycy od dawna dopuszczali jego istnienie.

Międzynarodowy zespół naukowców kierowany przez astronomów z instytutu SRON zarejestrował w centrum galaktyki NGC 3783 gwałtowny wyrzut gazu z dysku akrecyjnego wokół czarnej dziury. Wyrzucony z dysku strumień gazu osiągnął prędkość rzędu 20 proc. prędkości światła.

Zespół astronomów z Indii, analizując dane radiowe z teleskopu GMRT, zidentyfikował 53 nowe gigantyczne kwazary. Emitowane z otoczenia ich supermasywnych czarnych dziur dżety materii osiągają długość, którą trudno sobie wyobrazić.

Zespół naukowców z Uniwersytetu w Kolonii, korzystając z instrumentu ERIS zainstalowanego na teleskopie VLT, wykazał, że pyłowe obiekty w pobliżu supermasywnej czarnej dziury Sagittarius A* poruszają się po stabilnych orbitach. Wyniki sugerują, że w ich wnętrzach kryją się gwiazdy.

Astronomowie z Uniwersytetu Hawjskiego przyjrzeli się ostatnio gwieździe krążącej wokół czarnej dziury Gaia BH2. Obserwacje masywnego czerwonego olbrzyma okazały się niezwykle intrygujące. Delikatne trzęsienia gwiazdy pozwoliły bowiem badaczom zajrzeć do jej wnętrza.

Naukowc przy pomocy teleskopu Jamesa Weba odnaleźli masywną czarną dziurę, która powstała zaledwie 600 mln lat po Wielkim Wybuchu. To odkrycie kwestionuje dotychczasowe teorie o formowaniu się galaktyk i czarnych dziur.

Teleskop XL-Calibur podwieszony do balonu zarejestrował najdokładniejsze jak dotąd pomiary polaryzacji twardego promieniowania rentgenowskiego z pierwszej odkrytej czarnej dziury.

Astronomowie korzystający z danych obserwacyjnych zebranych w ramach przeglądu ZTF opisali właśnie absolutnie rekordowy rozbłysk, do którego doszło przy supermasywnej czarnej dziurze w jądrze galaktyki J2245+3743, oddalonej o 10 mld lat świetlnych. Co tam się wydarzyło?

W przestrzeni kosmicznej tylko pozornie nic się nie dzieje. Są jednak takie miejsca, w których o spokój jest naprawdę trudno. Dobrym przykładem takiego miejsca są centra galaktyk, w których gigantyczna grawitacja supermasywnej czarnej dziury nie pozwala na przesadny spokój.

Rozbłysk gamma GRB 250702B wyróżnia się niezwykłym czasem trwania i nietypowym źródłem. ZJawisko jest na tyle tajemnicze, że zrodziło liczne hipotezy na temat jego pochodzenia.

Teleskop Jamesa Webba zarejestrował niezwykłą strukturę w galaktyce spiralnej skatalogowanej pod numerem NGC 3627. Wszystko wskazuje na to, że za jego powstanie odpowiada czarna dziura przecinająca galaktykę z ogromną prędkością.

Supermasywna czarna dziura w centrum galaktyki M87 zapisała się w historii astronomii jako pierwsza sfotografowana przez ludzkość. Teraz w jej kierunku spojrzał Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba. Efektem tych obserwacji jest fenomenalne zdjęcie.

Czy Wszechświat znajduje się w środku czarnej dziury? Taką hipotezę podsuwają obserwacje wykonane przy pomocy teleskopu Jamesa Webba. Jak się okazuje, większość galaktyk obraca się w jednym kierunku, co może wskazywać, że dotychczasowe modele kosmologiczne są błędne.

Galaktyka Kosmiczna Podkowa oddalona o około pięć miliardów lat świetlnych od nas kryje w sobie prawdopodobnie najmasywniejszą czarną dziurę we Wszechświecie. Niedawno odkryty obiekt ma masę ponad 36 miliardów razy większą od naszego Słońca.

Obraz satelitarny przedstawiający ciemną plamę na Oceanie Spokojnym wywołał spore zamieszanie i spekulacje w sieci. Okazało się jednak, że jest to mała wyspa z niewiarygodnie gęstym pokryciem drzew.

Naukowcy odkryli nową supermasywną czarną dziurę, która kieruję w stronę naszej planety wiązkę energii. Tajemniczy obiekt ma masę równą 700 milionom Słońc i jest najstarszym zaobserwowanym zjawiskiem tego rodzaju.

Przy pomocy Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba oraz obserwatorium Chandra astronomowie dostrzegli we wczesnym Wszechświecie czarną dziurę, która pożera materię w tempie ponad 40 razy większym od teoretycznej granicy. Obserwacje te rzucają światło na to, w jaki sposób supermasywne czarne dziury osiągnęły swoje imponujące rozmiary w krótkim czasie.

Wykorzystując Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba astronomowie potwierdzili, że supermasywne czarne dziury mogą pozbawiać swoje galaktyki macierzyste paliwa, którego potrzebują do tworzenia nowych gwiazd.

W październiku 2022 roku obserwatoria na całym świecie zarejestrowały najsilniejszy rozbłysk gamma w historii. Korzystając z Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba (JWST) astronomowie ustalili, że rozbłysk powstał w wyniku supernowej, ale w toku badań natknęli się na kolejne zagadki.

Astronomowie po raz pierwszy w historii wykonali obserwacje zewnętrznych obszarów dysku akrecyjnego aktywnej supermasywnej czarnej dziury. Obserwacje te mogą pomóc naukowcom w lepszym zmierzeniu tych struktur oraz zrozumieniu, w jaki sposób czarne dziury pochłaniają materię z dysku i jak to wpływa na ewolucję galaktyk.

Od dawna już dla naukowców wiadomym było, że czarne dziury potrafią poruszać się z bardzo dużą prędkością. Najnowsze symulacje numeryczne sugerują jednak, że mogę pędzić jeszcze szybciej niż sądzono. Możliwe do osiągnięcia prędkości to niemal 10 proc. prędkości światła.

Chiński radioteleskop FAST o średnicy 500 metrów zaobserwował tajemnicze zmiany w dżecie wysoko magnetycznej plazmy wystrzelonej przez niewielką czarną dziurę.Wyraźne zmiany intensywności dżetu wykryto po raz pierwszy, więc naukowcy głowią się nad przyczyną takiego zachowania obiektu astronomicznego.

Dotąd sądzono, że Sagittarius A* czyli supermasywna czarna dziura zdobiąca centrum Drogi Mlecznej egzystuje w uśpieniu. Ostatnie badania dowodzą jednak, że nie jest ona tak spokojna jak sądzono, ale w każdej chwili może przebudzić się, by pochłaniać kolejne niewyobrażalne ilości materii.

Zespół naukowców z Chin i Japonii przeprowadził eksperyment, w którym udało się wykazać obecność tzw. promieniowania Hawkinga – była to jedna z najważniejszych teorii zaproponowanych przez fizyka Stephena Hawkinga. Do przeprowadzenia eksperymentu wymagane było wykorzystanie superkomputera kwantowego.