Rezerwuary wody pod Saharą. Mają wielkość siedmiu Bałtyków

Sahara to największa pustynia świata jednak pod jej powierzchnią zalegają rozległe zbiorniki wód podziemnych. Naukowcy szacują, że ich wielkość może sięgać nawet do  150 tys. km sześciennych, co w przybliżeniu równa się siedmiu Morzom Bałtyckim. Według materiału źródłowego, takie zasoby mogłyby teoretycznie zaspokajać potrzeby ludzkości nawet przez tysiąc lat.

Kilka tysięcy lat temu obszar obecnej Sahary był zielony i tętnił życiem. Obszar ten zamieszkiwany był przez ludzi i liczne zwierzęta. Dzisiejsze rezerwuary to pozostałość tamtego wilgotnego okresu, która od dekad przyciąga uwagę badaczy i władz Afryki Północnej. Już w połowie XX w. rozpoczęto pierwszą, ograniczoną eksploatację tych wód.

W 2010 r. w Libii ruszył projekt Wielkiej Sztucznej Rzeki, zainicjowany przez Mu’ammara al-Kaddafiego. Miał on doprowadzić wodę z głębokich warstw geologicznych do miast i pól uprawnych. Konflikt wewnętrzny w Libii przerwał realizację planu, pozostawiając po sobie infrastrukturę, która nie osiągnęła zakładanego efektu.

Nowsze oszacowania wskazują, że cały pas Afryki Północnej może kryć aż ok. 660 tys. km sześciennych wody pitnej. To stawia region w gronie obszarów z największym potencjałem zasobów podziemnych, choć ich wykorzystanie wymaga kosztownej infrastruktury oraz długofalowego planowania.

Z danych satelity Grace wynika, że ilość wody pod Saharą rośnie. Analiza zmian ciężaru skorupy ziemskiej sugeruje, że mimo poboru, bilans tych zasobów się zwiększa. Taka obserwacja może ułatwić tworzenie strategii zrównoważonego zarządzania i monitoringu w skali ponadnarodowej.

Eksperci wskazują, że odpowiednie zarządzanie rezerwuarami przyniosłoby korzyści lokalnym społecznościom i całej Afryce Północnej. Warunkiem jest współpraca międzynarodowa i ostrożna eksploatacja, tak by potencjał tych zasobów przełożył się na trwałą poprawę bezpieczeństwa wodnego regionu.