Odkryto ogromną strukturę głęboko pod Bermudami. Zmienia geologię Ziemi

Bermudy od dawna słyną z tajemnic, głównie ze względu na Trójkąt Bermudzki, obszar między archipelagiem, Florydą i Portoryko, gdzie rzekomo zaginęła niezwykła liczba statków i samolotów, choć jak nie raz już udowadniali naukowcy, ta statystyka jest w dużej mierze przesadzona.

Teraz pod Bermudami sejsmolodzy odkryli pod skorupą oceaniczną gigantyczną warstwę skalną o grubości 20 km, co czyni ją jedyną taką na świecie. Ta dziwna anomalia stała się tematem badań naukowych opublikowanych w "Geophysical Research Letters".

Archipelag Bermudów, skupiający ok. 180 wysp koralowych, należy do brytyjskiego terytorium zamorskiego i jest położony w północno-zachodniej części Oceanu Atlantyckiego. Od najbliższego lądu - Ameryki Północnej - dzieli go ok. 1000 km. Naukowcy opisali odkrycie dodatkowego poziomu skalnego pod skorupą, który mieści się wewnątrz płyty tektonicznej wyspy.

"Zwykle mamy dolną część skorupy oceanicznej, a następnie płaszcz. Ale na Bermudach istnieje inna warstwa, umieszczona pod skorupą, w obrębie płyty tektonicznej, na której leżą Bermudy" - przekazał główny autor badania, dr William Frazer, sejsmolog z Carnegie Science w Waszyngtonie, portalowi Live Science.

Dodał, że chociaż pochodzenie tej warstwy nie jest do końca jasne, może ona wyjaśnić wciąż trwającą tajemnicę wokół archipelagu. Wyspa znajduje się na wypukłości oceanicznej. Uważa się, że łańcuchy wysp, takie jak Hawaje czy właśnie Bermudy, istnieją dzięki gorącym punktom w płaszczu Ziemi, czyli miejscom, w których gorący materiał unosi się, powodując aktywność wulkaniczną.

W miejscu, w którym punkt gorący styka się ze skorupą, dno oceanu często się unosi. Jednak gdy ruchy tektoniczne odsuwają skorupę od tego punktu, fala oceaniczna zazwyczaj opada. "Fala na Bermudach nie opadła, pomimo 31 milionów lat braku aktywności wulkanicznej" - uważa główny autor badania. Trwają pewne dyskusje na temat tego, co dzieje się w płaszczu pod wyspą, ale na powierzchni nie ma żadnych erupcji.

William Frazer i współautor badania, Jeffrey Park, profesor nauk o Ziemi i planetach na Uniwersytecie Yale, wykorzystali nagrania ze stacji sejsmicznej na Bermudach, rejestrujące odległe, duże trzęsienia ziemi na całym świecie, aby uzyskać obraz Ziemi sięgający około 50 km poniżej Bermudów. Zbadali miejsca, w których fale sejsmiczne pochodzące z tych wstrząsów nagle się zmieniły.

Ich analizy wykazały istnienie nietypowej warstwy skalnej o mniejszej gęstości niż otaczająca ją skała. To sugeruje, że ostatnia erupcja mogła wtłoczyć skałę płaszcza w skorupę, która zastygła w miejscu, tworząc coś w rodzaju "tratwy", która podnosi dno oceanu o około 500 metrów - wyjaśniają naukowcy w badaniu.

Inne podejście do zagadki Bermudów, przedstawione przez geolog Sarah Mazzę z Smith College, skupia się na niskiej zawartości krzemionki w tamtejszych lawach. Jej badania sugerują, że "wulkaniczne skały Bermud pochodzą z głębokiego płaszcza wysokiego węgla". Materiał ten najprawdopodobniej znalazł się tam podczas formowania się superkontynentu Pangea (Wszechziemia), który istniał od późnego paleozoiku do wczesnej jury (ok. 335 do 175 milionów lat temu), skupiając wszystkie dzisiejsze lądy w jedną, gigantyczną masę, otoczoną wszechoceanem.

Frazer bada obecnie inne wyspy na świecie, aby dowiedzieć się, czy istnieją jakieś warstwy podobne do tej znalezionej pod Bermudami, i czy archipelag jest rzeczywiście jedyny w swoim rodzaju. "Zrozumienie miejsca takiego jak Bermudy, które jest miejscem ekstremalnym, jest ważne dla zrozumienia miejsc mniej ekstremalnych" - przekazał sejsmolog. Jak dodał, to ważne, bo dzięki temu mogą rozpoznać, które procesy zachodzące na Ziemi są normą, a które anomalią.