Największa cząsteczka siarki w kosmosie. To przełomowe odkrycie
Astronomowie odkryli największą do tej pory cząsteczkę siarki w przestrzeni międzygwiezdnej. Wyniki badań opublikowane przez naukowców pokazują, że złożone związki chemiczne powstają w przestrzeni międzygwiezdnej na długo zanim uformują się w niej gwiazdy i planety.
Odkrycia dokonali naukowcy z Instytutu Fizyki Pozaziemskiej Maxa Plancka. W ogromnym, zimnym obłoku molekularnym w pobliżu centrum Drogi Mlecznej udało im się zidentyfikować związek C₆H₆S – 2,5-cykloheksadien-1-tion. Jest to największa znana w przestrzeni kosmicznej cząsteczka zawierająca siarkę.
Jak wyjaśniają badacze, siarka jest ważnym składnikiem białek i enzymów na Ziemi, ale w kosmosie przez długi czas nie udawało się namierzyć złożonych związków tego pierwiastka. Wcześniej rejestrowano jedynie proste cząsteczki siarki, podczas gdy na kometach i w meteorytach układu słonecznego występują znacznie bardziej skomplikowane formy.
Naukowcy najpierw postanowili wytworzyć cząsteczkę w laboratorium, a potem poszukać jej w przestrzeni kosmicznej. Używając wysokiego napięcia, podzielili wyjściowy związek i umożliwili rekombinację jego fragmentów. Jednym z produktów była cząsteczka o sześcioczłonowym pierścieniu węglowym.
Aby namierzyć ten związek w głębokim kosmosie, badacze zmierzyli precyzyjnie fale radiowe emitowane przez ten związek. Następnie przeanalizowali dane obserwacyjne z dwóch radioteleskopów w Hiszpanii – IRAM oraz Yebes. Ostatecznie udało im się wykryć sygnał pochodzący z obłoku skatalogowanego pod numerem G+0.693–0.027, znajdującego się około 27 tys. lat świetlnych od Ziemi.
Wszystko wskazuje na to, że w obłoku nie rozpoczęło się jeszcze formowanie gwiazd, co sugeruje, że złożone związki siarki powstają bardzo wcześnie. Cząsteczka z 13 atomami, strukturalnie zbliżona do tych występujących w kometach, istnieje w młodym, pozbawionym gwiazd obłoku molekularnym. To dowód na to, że chemiczne fundamenty życia pojawiają się długo przed powstaniem gwiazd.
Wyizolowanie tej cząsteczki to nie tylko powiększenie listy znanych związków kosmicznych. Odkrycie pokazuje, że złożona chemia siarki przechodzi z obłoków międzygwiezdnych do komet i meteorytów, a tym samym potencjalnie do przyszłych planet. Nie wiadomo jednak, jak powszechne są takie związki ani jak dokładnie ewoluują podczas formowania układów planetarnych. Te aspekty będą ustalane w przyszłych projektach badawczych.
