Kormoran II dla MW RP. Koniec programu i kolejny etap

W związku ze zbliżającym się finałem programu redakcja naszego portalu skierowała do Remontowa Shipbuilding zestaw pytań dotyczących dalszej strategii, wykorzystania zgromadzonego potencjału technologicznego oraz perspektyw eksportowych projektu 258. Odpowiedzi zarządu pozwalają czytelnikowi samodzielnie ocenić, czy zakończenie budowy niszczycieli min oznacza wyłącznie domknięcie ważnego rozdziału, czy też stanowi punkt wyjścia do kolejnych przedsięwzięć na rynku krajowym i zagranicznym.

Program Kormoran II wchodzi w fazę finalną. Czy Remontowa Shipbuilding ma już przygotowaną strategię funkcjonowania na okres „po Kormoranach”? Jakie są kluczowe założenia na najbliższe 3-5 lat? W sierpniu przyszłego roku ma zakończyć się budowa ostatniego niszczyciela min. Czy zarząd stoczni traktuje to jako symboliczne zamknięcie pewnej epoki w działalności zakładu?

Program budowy niszczycieli min typu Kormoran II wchodzi w swoją finalną fazę i jego zakończenie w ciągu następnego roku (2027) rzeczywiście będzie symbolicznym zamknięciem ważnego rozdziału w historii Remontowa Shipbuilding. Nie oznacza to  jednak dla stoczni momentu przełomowego w sensie organizacyjnym czy biznesowym.

Stocznia nadal bierze udział w programie pod kryptonimem Delfin, którego celem jest dostarczenie Marynarce Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej dwóch nowoczesnych okrętów, przeznaczonych do pozyskiwania informacji wywiadowczych poprzez przechwytywanie i analizę sygnałów elektronicznych.

Remontowa Shipbuilding funkcjonuje w modelu ciągłej adaptacji do zmieniających się projektów, a realizacja programu Kormoran II była jednym z wielu dużych i złożonych przedsięwzięć w naszej historii. Strategia stoczni na najbliższe 3–5 lat zakłada dywersyfikację portfela zamówień, obejmującą zarówno projekty cywilne, jak i wojskowe dla polskiej Marynarki Wojennej. Jednym z kluczowych kierunków rozwoju jest ekspansja zagraniczna – aktywne poszukiwanie klientów na rynkach międzynarodowych oraz budowa trwałej obecności eksportowej Remontowa Shipbuilding.

Dwanaście lat pracy nad jednym typem okrętów to ogromny kapitał technologiczny i organizacyjny. Jak Remontowa zamierza go wykorzystać w kolejnych projektach? Jak stocznia planuje zagospodarować zasoby zaangażowane w program Kormoran II – kadry inżynierskie, produkcyjne oraz infrastrukturę i linie technologiczne?

Dwanaście lat pracy nad jednym typem okrętów pozwoliło na zgromadzenie unikalnych kompetencji w zakresie:

• budowy jednostek specjalistycznych,
• integracji złożonych systemów okrętowych,
• zarządzania programami wojskowymi o wysokim stopniu skomplikowania.

Ten kapitał technologiczny nie jest „przypisany” wyłącznie do Kormorana II. Może on być wykorzystywany w kolejnych projektach – zarówno wojskowych (okręty wsparcia, patrolowe, hydrograficzne), jak i cywilnych (jednostki offshore, statki specjalistyczne, promy).

Zasoby kadrowe i infrastrukturalne będą elastycznie przesuwane do nowych projektów, co Remontowa Shipbuilding wielokrotnie realizowała z powodzeniem w przeszłości.

Czy Kormoran II był lub jest traktowany w stoczni jako potencjalny produkt eksportowy? Jeśli tak – na jakim etapie znalazły się te działania? Czy prowadzone były lub są obecnie rozmowy z partnerami zagranicznymi dotyczące eksportu niszczycieli min projektu 258? Jeśli tak – z jakimi rynkami lub flotami? Jeśli eksport Kormorana II nie doszedł dotąd do skutku, co było główną barierą: uwarunkowania polityczne, brak wsparcia instytucjonalnego, konkurencja rynkowa czy decyzje stricte biznesowe? Jakie elementy projektu 258 Remontowa uznaje dziś za swoją realną przewagę konkurencyjną na rynku międzynarodowym?

Tak – Kormoran II od początku był i pozostaje traktowany jako projekt o potencjale eksportowym. Jedną z jego kluczowych przewag jest fakt, że mamy do czynienia z projektem sprawdzonym w praktyce operacyjnej, a nie wyłącznie konstrukcją demonstracyjną.

Pierwsza jednostka została zrealizowana w formule projektu badawczo-rozwojowego, co pozwoliło na zebranie pełnego pakietu doświadczeń eksploatacyjnych. Na tej podstawie projekt został zaktualizowany i zoptymalizowany przy budowie kolejnych jednostek seryjnych. Dzięki temu obecna konfiguracja Kormorana II jest konstrukcją dojrzałą, zweryfikowaną i dopracowaną w realnych warunkach służby.

Istotną przewagą projektu jest również fakt, że pierwsze trzy jednostki znajdują się już w służbie Marynarki Wojennej RP, gdzie skutecznie realizują zadania operacyjne. Okręty te aktywnie uczestniczą w zespołach i ćwiczeniach NATO, zdobywając pozytywne oceny ze strony partnerów sojuszniczych, co stanowi ważny argument w rozmowach eksportowych.

Z technicznego punktu widzenia szczególnie istotnym atutem Kormorana II jest zastosowanie w pełni zdalnego (stand-off’owego) systemu walki minowej, działającego w oddaleniu od bezpośredniego zagrożenia. Realizacja zadań odbywa się z wykorzystaniem szerokiej gamy bezzałogowych jednostek nawodnych i pojazdów podwodnych, które są w pełni zintegrowane w jednym systemie dowodzenia i kierowania walką. Takie rozwiązanie znacząco zwiększa bezpieczeństwo załogi i skuteczność działań przeciwminowych.

Dodatkowymi walorami projektu są bardzo dobre właściwości manewrowe jednostki oraz kadłub amagnetyczny, który minimalizuje sygnaturę magnetyczną okrętu i zwiększa jego odporność na zagrożenia minowe, a także rozwiązania systemowe i technologiczne zwiększające autonomiczność działania okrętu oraz zasięg jego operowania.

Brak dotychczasowego kontraktu eksportowego nie wynika więc z ograniczeń technicznych projektu. Działania akwizycyjne są prowadzone w sposób ciągły, a procesy decyzyjne na rynku okrętów wojennych mają charakter długofalowy i wieloetapowy. Remontowa Shipbuilding konsekwentnie rozwija swoją ofertę eksportową i prowadzi rozmowy na wybranych rynkach zagranicznych. 

Elementem wzmacniającym te działania jest nawiązana współpraca z Grupą Kapitałową PGZ S.A. w zakresie wsparcia aktywności eksportowej.

Działania akwizycyjne są kontynuowane na wybranych rynkach zagranicznych, jednak ze względu na ich wrażliwy charakter nie możemy obecnie ujawniać szczegółów.

Czy stocznia rozważa rozwój platformy Kormoran II – np. w kierunku wersji rozwojowej, bardziej modułowej lub dostosowanej do przyszłych koncepcji MCM 2.0? Czy prowadzone są rozmowy dotyczące modernizacji, doposażenia lub dalszego rozwoju już zbudowanych jednostek dla Marynarki Wojennej RP?

Remontowa Shipbuilding rozważa i pozostaje otwarta na ewolucję platformy — możliwe kierunki to wersje rozwojowe, modularność i adaptacje do przyszłych koncepcji Mine Countermeasures (MCM) czyli działań przeciwminowych. Jednocześnie istotne są rozmowy o modernizacjach i doposażeniu już zbudowanych jednostek, prowadzone we współpracy z instytucjami państwowymi i partnerami technicznymi. Dlatego też doświadczenie zdobyte przy Kormoranie może stanowić podstawę do dalszych rozwinięć i modernizacji w zakresie MCM.

W jakim stopniu Remontowa Shipbuilding jest dziś gotowa wykorzystać obecne zdolności produkcyjne do budowy innych typów jednostek wojskowych? Czy stocznia prowadzi rozmowy lub analizy dotyczące projektów patrolowców, okrętów pomocniczych, hydrograficznych lub innych jednostek wsparcia?

Remontowa posiada zdolności produkcyjne i know-how, które pozwalają na udział w budowie różnych typów jednostek wojskowych (m.in. patrolowce, okręty pomocnicze, hydrograficzne, holowniki, jednostki zabezpieczenia logistycznego). Spółka prowadzi analizy i rozmowy z podmiotami krajowymi i zagranicznymi w celu pozyskania nowych kontraktów. Równolegle rozwijane są projekty cywilne, co umożliwia stabilizację ładu produkcyjnego i zmniejsza ryzyko przerwy w zatrudnieniu.

Czy końcówka dużego programu dla Marynarki Wojennej niesie ryzyko przerwy produkcyjnej lub utraty części kompetencji? Jak zarząd zamierza temu przeciwdziałać? Jak Remontowa ocenia swoje szanse na pozyskanie nowych zamówień wojskowych w perspektywie najbliższych lat?

Zakończenie dużego programu wojskowego, takiego jak Kormoran II, zawsze wymaga odpowiedniego planowania, jednak Remontowa Shipbuilding od lat funkcjonuje w modelu, który zakłada ciągłą zmienność realizowanych projektów. 

Zarząd stoczni konsekwentnie dąży do ograniczenia ryzyka przerwy produkcyjnej poprzez dywersyfikację portfela zamówień oraz aktywne pozyskiwanie nowych kontraktów — zarówno cywilnych, jak i wojskowych. W obszarze wojskowym Remontowa Shipbuilding koncentruje się na przygotowaniu oferty w zakresie jednostek hydrograficznych, pomocniczych oraz innych jednostek wsparcia, w których posiada wieloletnie doświadczenie i odpowiednie kompetencje projektowo-produkcyjne.

Równolegle prowadzone są intensywne działania handlowe na rynku cywilnym, obejmujące m.in. statki offshore, promy pasażerskie, jednostki wielofunkcyjne i specjalistyczne. Taki model „mixu” projektów cywilnych i wojskowych pozwala na elastyczne zarządzanie zasobami, utrzymanie kompetencji zespołów oraz zapewnienie ciągłości zatrudnienia.

Remontowa Shipbuilding wielokrotnie udowodniła w przeszłości zdolność do szybkiej adaptacji do nowych warunków rynkowych i nowych typów projektów. To doświadczenie stanowi jeden z filarów stabilnego funkcjonowania stoczni również w okresie przejściowym po zakończeniu programu Kormoran II.

Z perspektywy zarządu – jaka była najważniejsza lekcja wyniesiona z 12 lat realizacji programu Kormoran II i w jaki sposób wpłynie ona na przyszłe projekty stoczni?

Program Kormoran II był dla Remontowa Shipbuilding przedsięwzięciem wyjątkowym pod względem skali złożoności oraz zakresu wyzwań technicznych, organizacyjnych i formalnych. Trudno wskazać jedną „najważniejszą lekcję”, ponieważ doświadczenia wyniesione z realizacji tego programu dotyczą wielu obszarów równocześnie.

Jednym z kluczowych wyzwań była realizacja projektu prototypowego, prowadzonego w formule badawczo-rozwojowej. Oznaczało to konieczność równoległego rozwijania dokumentacji projektowej, technologii produkcji oraz przygotowania zaplecza wykonawczego, przy jednoczesnym spełnieniu wysokich wymagań stawianych przez Marynarkę Wojenną RP.

Istotnym doświadczeniem była również współpraca w ramach Konsorcjum, w skład którego wchodziły Remontowa Shipbuilding, PGZ Stocznia Wojenna (wcześniej Stocznia Marynarki Wojennej) oraz CTM OBR Gdynia. Była to pierwsza tak rozbudowana forma współdziałania tych podmiotów przy realizacji jednego programu okrętowego. Początkowo współpraca ta wiązała się z naturalnymi wyzwaniami organizacyjnymi i koordynacyjnymi, jednak z czasem procesy te zostały uporządkowane i ustabilizowane, co przełożyło się na sprawną realizację kolejnych jednostek.

Program wymagał także istotnego dostosowania i rozbudowy infrastruktury stoczniowej. W jego trakcie Remontowa Shipbuilding uzupełniła zaplecze produkcyjne m.in. o nową halę produkcyjną, a także zainwestowała w nowoczesny park maszynowy, obejmujący specjalistyczne maszyny do cięcia blach i profili, urządzenia spawalnicze oraz inne wyposażenie niezbędne do obróbki i montażu stali amagnetycznej. Równolegle opracowano i wdrożono dedykowane technologie spawania tego rodzaju stali oraz przeprowadzono szeroki zakres badań i testów.

Nie można pominąć również rozbudowanych procedur odbiorowych, realizowanych we współpracy z Agencją Uzbrojenia i Marynarką Wojenną RP, które wymagały precyzyjnej koordynacji prac własnych stoczni oraz działań realizowanych przez konsorcjantów i dostawców systemów okrętowych.

Podsumowując, program Kormoran II był (i jeszcze nadal jest) dla Remontowa Shipbuilding ważnym doświadczeniem budującym trwałe kompetencje w zakresie realizacji złożonych programów okrętowych dla Marynarki Wojennej RP — od fazy prototypowej, przez produkcję seryjną, po integrację systemów, inwestycje infrastrukturalne oraz odbiory wojskowe. Zdobyte w ten sposób know-how stanowi solidną podstawę do realizacji kolejnych projektów wojskowych i specjalistycznych w przyszłości.

Artykuł Remontowa Shipbuilding o kolejnych krokach po zamknięciu flagowego programu Kormoran II dla MW RP pochodzi z serwisu Portal Stoczniowy.