Nie chcą abramsów i leopardów. Mocarstwo NATO idzie inną drogą

Chociaż początkowo liczba czołgów Altay wprowadzanych do służby nie będzie imponująca (do końca 2025 r. to jedynie trzy egzemplarze), docelowo maszyny te mają stać się wiodącą siłą drugiej najliczniejszej armii NATO i jednocześnie największej potęgi pancernej Europy, bo tak należy określać Turcję dysponującą ok. 2,3 tys. czołgów.

Problemem, z którego Ankara zdaje sobie jednak sprawę jest fakt, iż mowa o dużej "mozaice pancernej". Obok amerykańskich czołgów M48, M60 Patton i M60 Sabra turecka armia użytkuje też niemieckie Leopardy 1 i Leopardy 2A4 w różnych wariantach. W większości to już dość wiekowe czołgi, których nie zdecydowano się zastąpić poprzez zakup nowych abramsów czy leopardów (na które stawiają inne kraje NATO), ale rodzimą konstrukcją.

Altay zaczął być rozwijany już 2008 roku, ale z uwagi na liczne problemy Turcy znacząco odbiegli od pierwotnych planów i harmonogramów. Kłopotliwe okazały się m. in. kwestie związane z napędem i skrzynią biegów.

Widoczny ma być systematyczny wzrost tempa produkcji. W tym roku do służby trafią trzy pierwsze egzemplarze czołgów Altay w wariancie T1. Łącznie do 2028 r. ma być ich już 85. Wtedy też ruszy produkcja maszyn w wariancie T2, których na ten moment zaplanowano 165 sztuk. Finalnie może być jednak więcej, bo Ankara wspomina o nawet 1 tys. rodzimych czołgów w armii (łącznie z tymi w przyszłościowymi wariancie T3).

Początkowo Turcy będą mocno bazować na doświadczeniach południowokoreańskiego koncernu Hyundai Rotem. Altay T1 będzie dzielił kilka cech z czołgami K2 Black Panther - w tym silnik i przekładnię. Uzbrojenie ma stanowić z kolei produkowany w Turcji wariant południowokoreańskiej armaty CN08 kal. 120 mm.

W przypadku produkcji Altay T2 i Altay T3 wykorzystywany ma być już wyłącznie turecki przemysł i lokalnie powstające komponenty.