"Biała śmierć". Fin, przed którym drżeli Rosjanie

Fiński strzelec wyborowy Simo Häyhä, zyskał przydomek "Biała śmierć" dzięki swojej skuteczności na froncie podczas wojny zimowej. Konflikt ten, trwający od 30 listopada 1939 r. do 13 marca 1940 r., stanowił dramatyczny epizod fińsko-radzieckiej historii, w którym Häyhä odegrał kluczową rolę.

Zaledwie 10 dni przed swoimi 34. urodzinami, Häyhä dołączył do fińskiej armii, gdzie szybko stał się jednym z najbardziej przerażających przeciwników dla Armii Czerwonej. Co ciekawe, nie mia wcześniej większego doświadczenia wojskowego - przed wybuchem konfliktu z ZSRR pracował jako pasterz. W ciągu jednego dnia potrafił trafić 42 wrogów, zużywając jedynie 44 naboje. Häyhä korzystał z karabinu Mosin M28, rezygnując z celownika optycznego, aby uniknąć zdradzenia swojej pozycji przez odbijające się światło.

Podczas konfliktu zastrzelił 505 żołnierzy Armii Czerwonej, a łącznie jego działania przyczyniły się do śmierci ponad 700 przeciwników. W tym czasie korzystał nie tylko z karabinu, ale także z pistoletów maszynowych, co uczyniło go jednym z najskuteczniejszych snajperów w historii.

6 marca 1940 r. Häyhä został poważnie ranny, trafiony pociskiem w twarz. Pomimo groźnych obrażeń, zdołał oddać strzał do wroga, który go zranił. Po tygodniu powrócił do zdrowia, odznaczając się niesłabnącą wolą walki, mimo zdeformowanej twarzy.

W wyniku fińsko-radzieckiego zawieszenia broni Finlandia straciła ok. 10 proc. swojego terytorium, ale udało jej się zachować niepodległość. Choć kompromis oznaczał ustępstwa terytorialne, Finlandia nie została podporządkowana Związkowi Radzieckiemu, co było głównym celem Kremla.

Simo Häyhä pozostaje symbolem fińskiego oporu i przykładem, jak indywidualne działania mogą mieć wpływ na wynik zbrojnego konfliktu.