Kraj NATO pozbywa się rosyjskiego uzbrojenia. Będzie izraelskie

Krajem zainteresowanym izraelskim uzbrojeniem jest Grecja. Jest ona nietypowym państwem NATO ze względu na realizowane w przeszłości liczne zakupy uzbrojenia od Rosji. Jednak w związku z wojną na Ukrainie i ogólnym pogorszeniem się stosunków na linii NATO-Rosja, Grecja postanowiła pozbyć się rosyjskiego uzbrojenia, które z jednej strony ma już swoje lata, a z drugiej strony obecny system sankcyjny właściwie uniemożliwia Grekom pozyskiwanie części zamiennych czy współpracę z rosyjskimi producentami. Stąd decyzja o zastąpieniu systemów przeciwlotniczych produkcji rosyjskiej – izraelskimi.

Według dostępnych informacji systemy krótkiego zasięgu Osa-AK i 9K331M Tor-M1 mają być zastąpione wyrzutniami SPYDER. Amerykańskie systemy średniego zasięgu Hawk zostaną zastąpione przez zestawy Barak MX, a rosyjskie systemy dalekiego zasięgu S-300 zostaną zastąpione systemem David’s Sling (Proca Dawida). Nowoczesne systemy przeciwlotnicze mają przyczynić się do ulepszenia obrony powietrznej w rejonie Tracji i nad Morzem Egejskim. Są to główne obszary, w których dochodzi do napięć z Turcją. Modernizacja greckiej obrony przeciwlotniczej jest konieczna ze względu na pozyskiwanie przez Turcję coraz nowocześniejszych samolotów bojowych. Turcy opracowują własny myśliwiec Kaan, a niedawno poinformowano także o zamówieniu myśliwców Eurofighter.

– W związku z rosnącym napięciem międzynarodowym i rosnącymi zagrożeniami obserwujemy rosnący popyt na systemy obrony przeciwlotniczej. Grecy wiedzą, co chcą kupić i nie bez powodu zdecydowali się na system Barak MX. Może on być wykorzystany przeciwko samolotom, pociskom manewrującym i rakietom balistycznym. Jest to system sprawdzony operacyjnie i kupiony przez kilka państw, a kilka kolejnych jest nim zainteresowanych – powiedział Boaz Levy, prezes Israel Aerospace Industries.

SPYDER (Surface-to-air Python and Derby) to mobilny system obrony powietrznej krótkiego i średniego zasięgu o architekturze modułowej, składający się z wyrzutni, stanowiska dowodzenia i kontroli oraz zintegrowanych sensorów. Każda wyrzutnia mieści do czterech pocisków Python-5 lub Derby w dowolnej konfiguracji, co umożliwia elastyczne dopasowanie uzbrojenia do profilu misji. Naprowadzanie łączy pasywną podczerwień (Python-5) z aktywnym naprowadzaniem radiolokacyjnym (Derby), zwiększając odporność na zakłócenia elektroniczne.

System integruje się z zewnętrznymi sensorami i sieciami dowodzenia umożliwiając zwalczanie celów wykrytych przez inne systemy i automatyczne priorytetyzuje zagrożenia. Python-5 osiąga prędkość rzędu Mach 3,5, Derby do Mach 4. Zasięgi operacyjne wynoszą odpowiednio do 40 km i 80 km, a pułapy przechwycenia do 9000 m i 16000 m. Głowice bojowe o masie 11–23 kg wykorzystują zapalniki zbliżeniowe i uderzeniowe.

Barak MX to modułowy, zintegrowany system obrony powietrznej średniego zasięgu, składający się ze stanowiska dowodzenia, mobilnych wyrzutni, wielofunkcyjnych radarów AESA i innych sensorów, przeznaczony do zwalczania wszelkich środków napadu powietrznego. Pociski zintegrowane z systemem występują w czterech wariantach różniących się zasięgiem, co zwiększa elastyczność taktyczną i uproszcza logistykę. Naprowadzanie opiera się na aktywnych głowicach radiolokacyjnych oraz zaawansowanych algorytmach autopilota, co poprawia skuteczność przechwycenia manewrujących celów w środowisku zakłóceń elektronicznych.

Architektura umożliwia integrację z zewnętrznymi sieciami dowodzenia i kontroli , automatyczną selekcję priorytetów oraz interoperacyjność z systemami wyższego szczebla. W zależności od typu interceptora, zasięg operacyjny mieści się w przedziale 15–150 km, a pułap przechwycenia sięga 30 km w przypadku pocisków o wydłużonym zasięgu.

David’s Sling to modułowy system obrony powietrznej i przeciwrakietowej średniego lub dalekiego zasięgu wykorzystujący pociski Stunner. Został zaprojektowany do zwalczania pocisków balistycznych krótkiego i średniego zasięgu, samolotów i pocisków manewrujących. David’s Sling składa się z centrum dowodzenia, pionowych wyrzutni VLS, radarów AESA (np. ELM2084) oraz systemów łączności, co umożliwia pełną interoperacyjność w wielowarstwowej architekturze obrony powietrznej.

Interceptor Stunner wykorzystuje wielosensorową głowicę poszukującą (radar AESA pracujący na falach milimetrowych plus elektrooptyka), zaawansowane sterowanie aerodynamiczne i dwustopniowy silnik rakietowy, zapewniając zdolności "hittokill" oraz wysoką manewrowość przy prędkościach rzędu kilku Machów. Zasięg operacyjny systemu mieści się w przedziale 40–300 km w zależności od konfiguracji i wersji pocisku, a system pełni rolę warstwy pośredniej między systemami punktowymi a górnego szczebla obrony przeciwrakietowej.