Dyskietki
"Wymienimy się kartridżami?" - to pytanie było swego czasu na ustach wielu dzieciaków, które po szkole przychodziły do domu i grały godzinami na konsolach Nintendo lub Pegasus. Niewiele wcześniej, podobnych emocji dostarczały komputery Commodore 64 i ATARI. Kto z was pamięta jeszcze czasy dyskietek, wspomnianych pegasusów, kto miał walkmana albo nowoczesny komputer z "magicznym" przyciskiem turbo na obudowie? Wszystkim tym, którzy żyli w tych niezbyt odległych czasach pragniemy przypomnieć, a młodzież uświadomić jak bawili się ich rodzice lub starsze rodzeństwo.
Dyskietki
Jako pierwsze pojawiły się dyskietki 8-calowe. Następnie zaczęto stosować dyskietki 5,25-cala o pojemności 360 KB (DD) (choć bardzo często ówczesne napędy potrafiły formatować na 180 KB lub nawet mniej), a następnie 1,2 MB (HD) (choć istniały programy, które potrafiły formatować je na 1,4 lub nawet 1,6 MB). Miały miękką obudowę, nie było zamknięcia otworu odczytu – należało je przechowywać w papierowych kopertach. Miały jednak tę zaletę, że po wycięciu otworu zezwalającego na zapis można było używać obu ich stron w napędach jednostronnych. Zabezpieczenie przed zapisem polegało na zaklejeniu nieprzezroczystym kawałkiem taśmy samoprzylepnej wycięcia z boku dyskietki. W komputerach klasy PC obecnie najpowszechniej używane są dyskietki 3,5 calowe (wg innych oznaczeń – 90 mm) HD (High Density) o pojemności "1,44 MB". Dyskietka taka składa się z twardej plastikowej obudowy z otworem dostępowym do nośnika zasuwanym metalową (później plastikową) zasuwką. Z uwagi na niewielką pojemność zostały wyparte przez nowocześniejsze nośniki pamięci, takie jak: płyty CD, DVD oraz ich odpowiedniki wielokrotnego zapisu, przenośne dyski twarde, pamięć półprzewodnikową typu Flash, wbudowaną w karty pamięci, a także pamięci USB tzw. PenDrive oraz odtwarzacze MP3.
Czytaj dalej >>
- sprzęt |
- stare |
- historia |
- technologia
